تو بگو ... من که یادم نیست

یک پیش آمد بود

یک اتفاق نخواستنی

اسمش نه عشق بود

نه دوست داشتن

نه من من را میخواست

نه آنها یک من خرفت را

یک پیش آمد

در هزار و یک شب نطفه و خون

واژه ای به رنگ میلاد

خواستم یا نه نمیدانم

به یاد ندارم چه نشانم داد

هرچه بود زیبا بود که بالهایم را دادم و اسارت برگزیدم

خدایا

من که یادم نیست

خودت بگو 

قرارمان این بود ؟!

من زخم

من چنگ

من ضجه

من به دور از رهایی

من اسیر

من بی من

در عظمت محدود شناختم از تو هم نمی گنجد

کرخ شدم

در بغض یک فریاد

تک سوزنی به حنجره ام بزن

غم باد گرفته ام !!!

 

 

دلم نوشت :

ستارها که می میرند باز هم برای ما میدرخشند ... امان از این فاصله ی نوری !!!

انسان ها که زنده اند باز هم یکدیگر را نمی بینند ... امان از این فاصله ی زمینی !!!

... منه بی هویت ...

پسمانده های ذهنم را جارو میکشم

و چنگ میزنم به قهقرای اندیشه هایم

هیچ که نمییابم هیچ

گویی همه چیز هست جز عطر زیستن

من ...  که من نباشد

ضمیر دیگر به کارت نمیاید

و تو همه چیز را حشو می پنداری

می پنداری یا هست ؟!!!

من که هم بستر تردید شوم

برمیخیزم در انحنای تنگ دست ترین دایره ی بودن

سرتاسر هستی برایم غریب میشود

و من بدون من

تنها و غریب می مانم

دستم را نگیرند بهتر است

یخ میکنند در فراز بودنم

و من شرمیگن تر از همیشه به خود خواهم نگریست

و هیچ چیز بدتر از شرمزده شدن از یک خویشتن بی هویت نیست

درگیرودار اندیشه هایی که به من القا میشود

تو من را به خود بخوان

سمفونی بهار که از راه برسد

من بالهایم را خواهم گشود

سایه سار محبت که شود

من باز من خواهم شد

فقط به یک چیز سخت نیاز دارم

اما دریغ که دور از دستانم چنپره زده بر بودنم

و آن

طعم خونین آزادی است ....

 

 

توضیح نوشت:

وقتی خواستم هدف هایم سوزان باشند دیگر حواسم نبود ببینم اینجا دایره ی قرمزی احاطه ام کرده است یا نه .... و امروز در خود میسوزم از داغی آروزهایی که هدف کرده بودم اما بال پریدن نیست .... و این درد بزرگی است ... 

 

 دلم نوشت :

هرچه میگذرد میخواهم بیشتر خرخره ی بودنم را بدرم

 

هرچه میگذرد بیشتر میخواهم نباشم

 

هرچه میگذرد دلتنگ تر میشوم برای روزهای بی دغدغه روزهای بی اضطراب و ترس

 

تنها باور میکنم اینگونه نبودن اینگونه کمرنگ شدن هم شان شانه های تو نبود ...

 

 

 

دنیا ... وطن ... آب... خاک

سهم من

از واژه واژه های خواستنت چه شد

جز مشتی حسرت برای نداشتنت

سهم من

پیشکش تو که هزار ها بار تنگدست تر از منی

سهم من

تمام نوشداروهایی است که پس از مرگم به دستم میرسد

سهم من

تمام شیون هایی است که بعد از مرگم به گوشم میرسد

سهم من

تمام حلواهای معطر از هل است که دوست دارانم میخورند

سهم من

اما از تو چیست

شنیدن فریاد و ذره ذره کم شدنت

نگاه کردن به نیستی ات و له شدنت

سهم من 

اما از تو چیست

جز خطوط خاردار مرزی

جز بلاتکلیف های شبانه روزی

سهم من

از تو چیست جز تکه کاغذ پاره ای به اسم شناسنامه

سهم من از تو چیست

که اسمت شد خاک

نامت شد وطن

مهرت نشست بر دل

اما خودت رخت برچیدی از خیال

امرزو تمام سیم های خاردار را برمیدارم

تمام خطوط مرزی را در هم میشکنم

تو هم بستر تمام غرب ها و شرق ها و شمال ها و جنوب ها میشوی

تو میشوی وطن

در عظمت یک دنیا

و من چشم می بندم

تا شاید کبوتری جاپای موشک ها به آسمان نگذارد

که نظم دنیامان بهم بریزد

دنیا

وطن

خاک

آب

سهم من از شما چیست ...

سهم من از شما چیست ... 

سهم من از شما چیست ...

 

توضیح نوشت :

سهم من از شما چیست ...

... بشنو ولی باور نکن ...

 سرتر نوشت :

ماجرای لرزیدن پایتخت ٬ شهرستان البرز و داستان انفجار ملارد ...

اخبار رسانه های داخلی :

ترکیدن ژنراتور برق و انتقال آن به مهمات زاغه ...

اخبار رسانه های خارجی :

ساخت بمب  و یک اشتباه و انفجار زاغه ...

احساس خودم :

بمب گذاری در زاغه ی بخش جهاد خودکفایی سپاه توسط سازمان  موصاد طبق تهدیدات قبلی !!! (ترور اعضای سپاه)

دلیل بیشتر من :

دود بلند شده از انفجار سفید رنگ بود ... دود باروت ...

و این همه بزرگ نمایی خارجی و کوچک نمایی داخل رو نمیتونم باور کنم و با تناقض ها خفه میشوم !!! البته کوچک نمایی اش دلیلش بیشتر مجابم میکنه تا بزرگ نمایی اخبار صدای امریکا و بی بی سی فارسی ...

با آمدن اسم بمب گذاری و تهدیدات اخیر اسرائیل برای جنگ با ایران کشور هم از نظر سیاسی دچار مشکل میشه هم اقتصادی  ... ترسی که مردم رو آزار میده و احتکاری که بعضی از وطن فروش ها با شنیدن این اراجیف میرن دنبالش بدتر میکنه اوضاع رو ...

فکر میکنم خودمون باید قدرت تجزیه و تحلیل داشته باشیم تا ببینیم چی درسته و چی نادرست ...

وگرنه هردو راه به ترکستان است !!!

 

 

 

کاش روزی می رسید

همان روز که می شد

تمام ای کاش ها را ما بین آرزوهای رسیده ی مان مدفون کنیم

کاش روزی می رسید

همان روزی که

من و تو مایی می شدیم جدایی ناپذیر

و تمام ضمیرها را در آغوش میگرفتیم

یک حنجره میشیدم

همه ی فریاد و خشممان یکی میشد

ما می شیدم یک مشت گره شده

ما میشیدم ته نیاز یک واژه

ما میشیدم وجود

ما میشیدیم بغضی ترکیده

ما میشیدم ما

آری مایی سرمست آزادی

ما میشیدم هم آغوش

هم بازی

هم کلاسی

هم پیاله

همسایه

همه ی همه ها به ما بازمیگشت

و ما میشیدم همه

کاش میرسد آن روز ...

 

 

 

... متحيرم ...

چرا ؟؟؟؟!!!!

اهوم چرا ؟؟؟؟!!!!!

چرا در كشور عزيز ما ايران اسلامي برگشتن حجاج به گرون شدن ميوه و تره بار ٬ دام و طيور و زاد و ولد و همه چي ربط داره ؟!!

چرا در كشور عزيز ما بازهم همان ايران اسلامي نزديك شدن به اعياد به گرون شدن ايضا دام و طيور و ميوه و شيريني و تربار و ربط داره ؟!!!!

چرا در كشور عزيز ما تاكيدا همان ايران اسلامي در جمع هفتاد ميليون نفري نبايد گم شدن يه مقدار كمي پول عادي باشه ؟!!! شما آره خود شما يه خانواده ي سه نفره رو نميتوني جمع كني و هرروز كلي از وقتتو صرف پيدا كردن وسايلي كه گم شده مي كني !!! پس چرا ناراحتي از گم شدن اين چندرغاز آخه !!!! هان هان هان ؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!

اصلا به ما چه فلان حاج آقا كه هر روز صبح چهره ي زيبا و نوراني اش رو در حالي كه تكيه زده به تخت سلطنت !!! نه ... نه اشتباه شد تخت سلطنت نه منبر و نطق ميكنن رو توي جعبه ي جادو ميبينيم براي پرده ي ويلاش فقط ۳۰۰۰۰۰۰ خرج ميكنه !!!!! به ما چه ؟؟؟!!!!

به ما چه عده اي رو كه حالا بقول خودشون از رو نادوني اومدن تجمع كردن و شعاري دادن و حرفي زدن رو هنوز توي زندان نگه ميدران و هر روز براي خداشون از سر تفنون يكي رو دار ميزنن !!!! به ما چه هان؟!!!

به ما چه ؟؟؟؟!!!! كي گفته ما ايرانيم ؟؟؟؟؟!!!!! كي گفته اينجا سرزمين ماست ؟؟؟؟؟!!!!!  كي گفته ما حق زندگي داريم ؟؟؟؟؟!!!!! كي گفته آرامش سهم ماست ؟؟؟؟!!!!! كي گفته زندگي جاري است ؟؟؟؟!!!!!

 

 

 

درد من درد نداشتن تو نيست

درد من درد نفهيمدن بندگانت شده

بيا پايين از عرش كبريايي ات

خدايي كه خداي مني

نگذار هستي ات را نيست كنند

نگذار مهره سكوت بر لبانت بگذارند

و تو را جعلي و خداي خود ساخته ي خود را عزيز كنند

درد دارم خداي من

درد رشد انسانيت

بر مدار متعفن زنده خواري

درد دارم خداي من

درد افول ستاره

در پس آسماني كه ميگويند مردني است

درد دارم خداي من

درد دارم براي نداشتن لحظه اي صداقت در كنار بودنم

پچ پچ هاي مهيب

سرتق شدن گوش هايم كه انها را مي شنود

خدايا

دستي به چشمانم بكش

شايد بخواب روم

كاش نفس نفس به من قدرت زيستني ميدادي هماره در تلاش

تا تغييري دهم در اين مرگ خواري و زنده كشي ها

كاش گلي ميدادي به دستم

تا با آن ثابت كنم بهار هم آمدگار است

كوهي كه كاهش كنم

و خورشيدي كه روشن كنم دنيا را به عشق

كاش ...

 

توضيح نوشت۱ :

ايران ما خوردني شده  !!!! نوش جان صاحبان انقلاب ...

 

                                                                    

 

 توضیح نوشت ۲:

نه از جنس انقلابی هستم .... نه از جنبشی سر برافراشتم ... من فقط یک زنم با اعتقادات خصوصی ... خواهان آرامش مردمم هستم  ... مردمی که شاید سکوت کرده اند اما حق کودکانشان آینده ای است روشن ...نمیدانم و در جستجوی دانستن ... به من رنگ مخملی نبند همانطور که نمیخواهم جنس انقلابی به من ببندی ... سپاس

... تو را هم ساخته اند ...

هر چه می جویمت گم تر تر تر تر می شوی

صدایت هست

خودت نیستی

حرف از تو زیاد است

خودت نیستی

میخندم ...

شیرین نیست

زهر خند است

این نبود قرارمان

همان درگوشی گفتن هایت

این نبود

به خودت قسم نبود !!!

قرار بود خدا باشی

هستی

میدانم

ولی آنقدر عظیم

که شعور بنده ای که دیروزها درگوشهایش عاشقانه هایت را خواندی

تو را درک نمیکند

انقدر عظیم

که خود خداساخته اند در شان خود

خدای چپاول

خدای زنده خواری

خدای تعفن

خدای ....

خدای ...

آری خدای بی خدایی ...

هم قدر شانه های من شو

شانه کم آورده ام

درست مثل نفس !!!

 

 

توضیح نوشت :

دیروز یکی از اقوام میگفت ... بچه ای که تربیت میشه بازتاب حرفا و حرکاتش همون چیزیه که پدر و مادر تربیت کردن ... و بد یا خوب لیاقت اون پدر و مادر همین حد بوده ....

                          

            خدایا پدر نیستی ...

                   مادر هم نیستی ...

                          ولی حق تو این نبود !!!

 

... تضاد ...

دلم نوشت دوستت دارد

 

قلم نوشت از تو بيزارم

 

دلم نوشت بي تو دوام نخواهد داشت

 

قلم نوشت برو كه براي رفتنت دير است

 

و من هيچوقت ندانستم

 

                                      اين همه تضاد عقل و دل از كجاست

 

 

 

توضیح نوشت :

«شاید بعد این همین جوری باشه ... نمیدونم ... شایدم نباشه ... اما الان دوست دارم بنویسم .... و این مهمه ... به مهربونیتون صبر کنید اگر دوسشون ندارید !!! »

كاش ياد بگيري

من كه عشق بالا بياورم 

                              تو شميم مهرباني سر ميدهي

                               اوغم ميگيرد از اين همه ترفند

                      و تو مي شوي ناجي

                             نگاه همه به تو آفرين دارد

 

وقتي تو ستاره هاي صدآفرينت را ميشماري

                                   من با ريشخندي تنها به تو نگاه ميكنم

             چقدر حقيري

             چقدر ناچيز

             چقدر سرشاري از تزوير

             و چقدر سرشار از هيچ

 

                                      يادم رفت در گوشهايت عاشقانه بگويم

                                               عزيز من

                                          تو

                                                              بهترين

                                                              زيباترين

                                                           سرشار از آفرين

                                                    براي من هيچي نيستي

                                                   جز تاپاله اي دور ريختني

 

         بالايت مياورم

                      در چاه مستراح

        و تو ميلولي در كثافت ها

                             و من لبخند ميزنم ...

هه ... انگار ديگر نفس كشيدن برايم آسان شده

                           آنجا شايد همانجايي است كه بايد با خود خلوت كني

                              خلوت كني تا ياد بگيري

                                        ـ كه اگر ياد بگيري ـ

                                   ترحم ... رنگ عشق نيست

                                            رنگ چرك رياست ...

                               سبد سبد عاشقانه هايت ارزاني خودت

                     سردم شده

                                       بــــــــــــــــــــــــرو ...

                                              تا شايد خورشيد دوباره طلوع كند ...

 

 توضیح نوشت :

نپرس چرا ... همینجوریه ... الکی ... بی دلیل ... نه به عنوان تارنگار ربطی داره ... نه به شرحش ... نه به هیچ چیز دیگه اش ... دوست داشتی بخون اما نظر نده ... دوست نداشتی هم نخون اما نظر بده ....

سپاس

من از مرگ می ترسم ....

میدانم گلمندی از من ٬ از این همه تکرار مکرراتم بیزار شدی . میدانم لایق تو نیستم اما سهم بندگی ام را دوباره به من ببخش ... من هنوز همان دیوانه ی تو ام !!!

 

مرگ ...

دیگر برایم آشنا ترین کلام است و نزدیکترین خیال ... مرگ یک انسان ... مرگ یک رویا ... مرگ یک احساس ... مرگ یک باور ... مرگ یک لبخند ... مرگ یک فرهنگ ... مرگ یک ملت ... مرگ یک اعتقاد ... مرگ یک زندگی ... یک جاری ... یک لایق زیستنی ناب ...

و مرگ ... مرگ ... مرگ ...

سنفونی جدیدی نیست ... پر از تکرار ... پر از بودن ... پر از نبودن ... پر از تو ... پر از من ... خالی از ما ... مرگ همیشه برای همسایه آیا زیباست ؟!!!!

  مرگ نیستی نیست دگردیستی است ... اما من امروزها ترسم از مرگ زیاد شده ...

ترس از مرگ احساس های لطیف یک مادر ... ترس از مرگ شهامت یک پدر ... ترس از مرگ لبخند مهربان یک خواهر ... ترس از مرگ نوازش های پدرانه ی یک برادر ...

ترسم از مرگ است ... مرگ باورهایی یک ملت ... مرگ غیرت یک فریاد ... مرگ برای من ترسناک شده این روزها ... مرگ فرهنگ زیستن در کنار هم برای هم نه برای خود ...

ترسم از مرگ عصمت یک نگاه است که گاهی زندگی می بخشد گاهی هرزگی ...

این روزها عجیب می ترسم از مرگ انسانیت ...

این روزها نگاه ها حریص شده ... صداها منزجر .... این روزها افق ها و عمود ها غرق شدند در بلاتکلیفی تاریخ یارانه ها ...  این روزها بوی مرگ همه جا را گرفته ... مرگی خالی از دوباره شدن ... دوباره سر کشیدن ... قد کشیدن ... ریشه زدن ... پیوند خوردن با حیات ...

من از مرگ خود نمی ترسم ... من از مرگ انسانیت می ترسم ... از مرگ دهشتناک اشرف مخلوق ....کاش انقدر نفس داشتم تا یک تنه به ضیافت متعفن زنده خوارها قدم بگذارم ... کاش هم آسمانی بود ....

توضیح نوشت :

دوستان بر من ببخشید نبودنم رو به مهربونیتون ... ممنونم که همراهم بودید ... توی روزهایی نبودنم ...