... جشن های دوازده گانه ی ایران باستان ...

درد نداشتن ها ، ندانستن ها و محرومیت های میهن مان  همیشگی است ...

این نشانه قدرت ماست که دائم در کنکاش با آن ها هستیم ...

گاهی خسته می شویم اما به یاد مهرش که در بند بند وجودمان حک شده باز بلند می شویم ... از نو شروع می کنیم و تا انتها ادامه می دهیم ...

نه منتی است ... نه چرایی ... که همه ایرانی هستیم و مسئول ...  باید تلاش کرد تا ساخت ... باید هماره در صحنه بود تا پیروز شد ... باید روزی برسد که دیگر نشنویم از ماست که بر ماست ... باید آبادان باشد و سرفراز ... نه در خیال ... که در حقیقت هستی ... پس گام برمیداریم به مهر وطن ... به عظمت نام عظمش ... و برای بودنش ...

 

 

در روزگاری که مردم تمام دغدغه هایشان ، حساب و کتاب شده ... در ضمیر خودآگاه جوانان ما که به دنبال اندک دلخوشی های جوانانه هستند ... گاهی اندیشه هایی جا میگیرد که برگرفته از فرهنگی ورای فرهنگ ناب ایرانی است ... جشن هایی که با آب رنگ بسیار رخ مینمایاند ... اما فرهنگ اصیل ایرانی خود دارای هزار و یک جشن از سپیندارمذگان یا روز عشاق ... (ولنتاین غرب) ...  نورزو ... مهرگان و ... بوده است ...

 

نام‌های دوازده‌گانه ماه‌ها با دوازده نام از اسامی روزها، مشترک هستند. در مثل فروردین نخستین ماه سال و آغاز بهار است در حالی که روز نوزدهم هر ماه نیز فروردین نامیده می‌شود یا اردیبهشت دومین ماه و سومین روز ماه نیز به شمار می‌رفته‌است. بدین شیوه هرگاه نام روز و ماهی موافق می‌افتاد، آن روز را جشن می‌گرفتند و از این رهگذر دوازده جشن در سال که بهتر است آنها را جشن‌های ماهانه بنامیم، پدید می‌آمد. این جشن‌ها در جدول زیر نمایان است:

 

	نام ماه	تاریخ روز و نام روز	نام جشن
۱	فروردین	روز نوزدهم، روز فروردین	جشن فروردگان
۲	اردیبهشت	روز سوم، روزاردیبهشت‌	جشن اردیبهشتگان
۳	خرداد	روز ششم، روز خرداد	جشن خردادگان
۴	تیر	روز سیزدهم، روز تیر	جشن تیرگان
۵	امرداد	روز هفتم، روز امرداد	جشن امردادگان
۶	شهریور	روز چهارم، روز شهریور	جشن شهریورگان
۷	مهر	روز شانزدهم، روز مهر	جشن مهرگان
۸	آبان	روز دهم، روز آبان	جشن آبانگان
۹	آذر	روز نهم، روز آذر	جشن آذرگان
۱۰	دی	روز یکم، روز هرمزد	خرم روز
۱۱	بهمن	روز دوم، روز بهمن	جشن بهمنگان
۱۲	سپندارمذ	روز پنجم، روز سپندارمذ	جشن اسفندگان

 

 

      توضیح نوشت :

 

                               این تنها جشن های دوازده گانه ی سال بود ... و در ایران کهن جشن های فروانی بود که امروز در تقویم ایران اسلامی نیست ... کاش تقویمی داشتیم ایرانی اسلامی ... کاش برسد روزی که ایران به تمدن دیرینه اش جدای از شاهنشاهی بودنش نگاهی بیندازد ... با این همه ما هنوز ایرانی هستیم ... هر روز روز عشق است ... درش شکی نیست ... اما برای پاس داشت عشق کاش ایرانی عشق بورزیم ... همانگونه که ما روز شیطان را «۶۶۶» در ایرانمان جشن نمیگیریم  ... همانگونه که ما در روز کریسمس به هم پیام تبریک نمی فرستیم ... همانگونه که ما نوروزی داریم و چهارشنبه ی آخر سالی ...

سپاس از شما

چند روزی نیستم ... بر من ببخشید

سبز باشید و همیشه عاشق

تکیه اتون به خداتون

مانا

... تو چیز دگری ...

     دلم نوشت :

 

از تو نوشتن کار من نیست 

 

                                      این از عظمت توست 

 

                          و حقارت قلم من

 

ولی بدان

 

گرد جهان گردیده ام               خوبان عالم دیده ام

  

 لطف همه سنجیده ام                 

                                             اما تو چیز دگری

 

 

«سهم تو از من تمام بوسه هایست که میتوانم به گونه هایت بسپارم و با خیالی راحت از اینکه جایشان امن است رهسپار رویاها شوم و سهم من از تو لبخندی است که دنیاست!!! »

 

 

   توضیح نوشت :

 

                            مخاطب داره ... دوستان اگر دوست نداشتید نظری نزارید ...

برای لمس تو ... بیست و دوم بهمنی در راه است

و چقدر واژه دارم برای چیدن

 

                                  اما ذهنی دارم ناتوان

 

                        از تو که بگویم

 

                       در بزم دوستانمان

 

                      هوارا ها برایت می کشند جانِ من

 

         نهایت پاورچین خیال من

 

       میشود همزیستی مسالمت آمیز با تو

 

                                 از روی عشق

 

             و خونبهای این احساس من

 

                                                     جانم ...

 

                           پیشکش تو

 

                 پیشکش تو که هستی در ورای بودنم و دست من کوتاه

 

              برای لمس یک لحظه بودنت

 

              تمام قوانین بی قانون را برهم خواهم ریخت

 

            تا یک لحظه خدایم

 

                         لمس بودنت را به من ببخشد

 

                 اعتراف به گناه بی نگاهیم میکنم

 

                                              و تو را میستانم در این توبه

 

                                             و فردا که توبه شکستم

 

                                      تو باش و برایم از خداگونه شدن حرف بزن

 

                   آزاد که باشم

 

                   آزادی را لمس میکنم

 

                                       هم بستر تو که شدم

 

                تمام سردردهایم از دردسرهای بزرگ حقیر میشوند

 

نگاه ببخش به من

 

عشق بگیر ز من

 

                                      ته واژه ی نیاز منی

 

                              آزادم کن از این همه درد

 

            اسارتم تقدیم آنان که تو را از ما گرفتند

 

 من تو را هم آغوش باد خواهم دید

 

                    روزی که عروسی به کوچه ی ما سرک بکشد

 

                           و من بوسه بر پیشانی ات میزنم

 

         اجازه هست بگویم چقدر ستاره وار دوری و نزدیک ؟

 

تو را روزی در نیمه شبی سپید

       

                          از خواب فرشتگان بی بالم دزدیدند

 

                 من تو را خواهم بخشید به حقیقت بودنشان

 

 تو همبستر همه ی ضمیرها میشوی

 

                                  و همه توبه میکنند

 

                                  توبه می شکنند

 

           و تو برایمان سرودی خدایی سر میدهی

 

                                                       تو رهایی از همه ی این و انها

 

همه به تو عشق میدهند و همه از تو نگاه میگیرند

 

                          و من لبخند میزنم جای زهرخند این روزهایم

 

           میدانم روزی به دیار ما هم سرکی میکشی ای آزادی

 

۲۲ بهمن است و انقلابی در راه ...

 

               انقلاب من و تو و تمام انها که تو را می فهمند

 

بدون یدک کشیدن نامی و ریشه های گندیده ای و صاحبی

 

تو آزادی آزادی شیرین ما

 

                    پس میرسی روزی بی شک

 

                  این باور من است ...

 

                             مرگ بر همه ی آنان که رسیدنت را باور ندارند

 

                             که مرگ شیرین تر از بی باوری است !!!

 

 

 

           دلم نوشت :

 

                                 باور دارم بودنت

                                                             همان اتفاقی بود که لبخند داشت

                               روزهایی که قد می کشیدی

                       به یاد داشتن دخترکی شرور نبودی ٬ بودی ؟!

                                    همان دخترکی که بعدها میخواست تو را پدر صدا زند !

                  همان که می خواست با حالت چطوره های تو اشک بریزد

            همان که می گفتی واشرش خراب است و می خندیدی

                                       قد کشیدم در ورای تمام خستگی های تو

                                ببین مرا دیگر اشک نمی ریزم

                      درست است تعمیراتی شدم اما اشک نمیریزم

این روزها تمام وجودم را میگذارم تا کنارت باشم و همراهت

                                                                    تا از خستگی هایت کم کنم

                           میدانم که میدانی ناتوانم اما به رویم نمی آوری

                      چون فردایی بود که خبر میلادت بهمن را گرم تر کرد

و تو شدی آغاز من

                          من از تو سپاس گزارم برای بودنم

                                                قلب سرما دیده ات را گرم می بوسم

                                    تو مثل همه ای

                           همه ی آنها که پدرانه هایشان کاغذی نیست

                       خسته نباش ٬ خسته میشوم

                                        تو به من نگاه بده

                                        من به تو روزهای خوب

                        روز بودنت مبارک پدرم

 

تقدیم به تو پدرم که فردا روز توست

و تقدیم به روح مهربان پدر الهام جان که میداند روح های متعالی بخشی از وجود خداوند هستند که در کنار بندگان او میمانند و میداند که اگر پدر رفت لمس حضورش در نبودش باقی است ...

و تقدیم به همه ی پدرانی که پدرند ...

  

منم و خنده و انتخاب

انتخاب ... مردم ... میهن ... رای ... واژه ... خنده ... پایان ... تازه ... شریان ... همبستگی ... ارتقا ... بهار ...

زرد ... خزان ... شرافت ... بی برگی ... سعادت ... کنگره .... مجلس ... من ... تو ... ضمیر ... ایران ...

سیاه ... هق هق ... گوشه ... تنها ... وعده ...  سریالی ... آغاز ... فراموشی ... همین ... پایان ...

 

           

 

 

خدایا

 

                         ببین منم

                                 

                                            باز هم من

 

 دست به دامان تو اندکی با لبخند

                                                     

                                            تو مرا می شناسی

 

                   همه را می شناسی

                    

 

                                       گوشمان هم دراز نیست

 

            این را تو میدانی

 

                                     اما آنها نمیدانند  

 

   تو پایان منی

 

                               من آغاز آنها

 

                                                 انگشتی سر به مهر

 

             آینده و فردا

 

                                    اما مایوس

 

                                             خدایا

 

                      که را انتخاب کنم

 

                   وقتی در جعبه ی جادو  میبینم

 

                                          مثل کلاس اولی ها برای ساکت شدن به نام خطاب می شوند

 

          برای تصویب و تایید

 

                               باید آنها را کشان کشان به صندلی هایشان برگردانی

 

                    خدایا

 

        تو مرا  ... بنده ات 

 

                  همان که حرف زیاد میزند

 

                           آشنا تر بگویم همان که زیاد غر میزند

 

                                                                      می شناسی

 

من انتخاب نمی کنم

 

                                    تو فکر کن شانه خالی می کنم از یک وظیفه

 

 

               اما من آسمان بدون ماه رادوست نمیدارم

 

                                      ماه برایم بیاور

 

                      سرشارم کن از چاله و چوله ها

 

                                             اما نگذار احمق فرضم کنند

 

            انسانیت من پیشکش تمام آنها که با نامش سر می کنند و ادعا

 

                     پیشکش تمام آنها که بویی ازش نبردند اما با آن واژه می چینند

 

خدایا

 

                  باز هم میخواهم نصیحتت کنم

 

                              باز هم میخواهم بگویم اعتماد نکن به ماه های زمینی

 

                  آسمانی اش را بیاور

 

          خدای من

  

                                  نگذار ابرازت کنند اما باورت نداشته باشند

 

                       آهان ! راستی صلاح ملک خویش خسروان دانند

 

                     تو گوش نکن

 

                                                   من اما بلند بلند میگویم

 

                               " آی مردم خنده ام میگیرد از این انتخابات "

                              

                               " آی مردم خنده ام میگیرد از این کلاس اولی ها "

                              

 "آی مردم خنده ام میگرد از این اعتماد که در نهایتش حقوق مادام العمر است "

 

            خدایا

                    

                                  نصیحت که نه یک خواهش

 

                                                 بارشان را که بستند راه باز کن که بروند

 

                                     آخر ماسکی نیست که بوی گندشان را بر مشامم بپوشاند

 

                             مرا به وعده ی آوردن ماسک دلخوش نکن

 

                                 زودتر بگو شرشان کم !!!

 

 

 

منم که آمدم ... ببخش دیر است اما سرشارم

این روزها عجیب یاد گرفتم و یاد گرفتم و یاد گرفتم

یاد گرفتم اشک ریختن تنها راه سینه نشان دادن به غم است . یاد گرفتم صبور باشم در برابر آنچه مشکلات می نامنش . یاد گرفتم مشکلات را مسائل کوچک ببینم و قابل هضم که هر کدام شاید دلیلی باشند برای هر لبخند من .

ماحصل این روز های من شد تمام انچه که بزرگ می انگاشتم و کوچک بودند و از درون تهی !!!

این روزها عجیب لبخند میزنم بر تمام آنچه که تا دیروز اشک میریختم برای نبودنشان ٬ نداشتنشان ٬ رفتنشان ...

یاد گرفتم هر رکود دال بر صعودی ابدی است . چاله های کوچکی که در پس شان فراز هایی است تا همیشه ماندگار .

یاد گرفتم لبخند بزنم برای به زانو در آوردن آنچه که میخواهد مرا به زانو در بیاورد و دوست بدارم حتی اگر دوستم نداشته باشند .

یاد گرفتم بپرسم ٬ دلیل بیاورم ٬ چاره بجویم و شک کنم اما بی اعتماد نشوم .

و یاد خواهم گرفت که چه کنم تا رشد کنم ٬ رشد کنم ٬ رشد کنم و نرم نرمک بزرگ شوم و راه بجویم و چاه پر کنم و چاله کمرنگ !!!

برای این روزهای نبودم ٬ برای این روزهای نخواندنم ٬ برای این روزهای کمی بی وفا شدنم ببخشید بر مهرتان که جاوید باشد برای من ٬ سایه تان برای من همیشگی ...

آری سایه ی تو نسیم همیشه همراه که مایه ی آرامش منی و آسایش قلب گاه تا خورده ام

سایه ی تو پرنیان شب های پر ستاره که کلامت مهر است و همه عشق

و تو کویر عزیز که هر نقطه چین ات سرشار از انرژی است و محبت و هر کلامت پر از حرفم میکند

و شما اشکانِ جان که نبودنم را بر من خواهید بخشید و بودنتان را نیز

تو شیفته ی همیشه خوبم که بودنت آرامش است و حرف هایت خاطره

و ویدای مهربانم که دوستی ات برای من جاودانه است بی شک

و سیاوش مهربان که سکوتت سرشارم میکند

و اشکان «انار» که چون یاقوتی می درخشی در بزم دوستان من

آری سایه تو سایه جانم که سایه سار محبتی

و کیوان این روزها بی کلام ٬ عموی همیشه ماندگارم

و محسن تو که همیشه وقتی مرا میخوانی میدانی چه میخوانی 

و تو محسن «بقای حرمت ماست» که هر کلامت سرشار سوالم میکند و وجودت زیبا

و تو لرد مهربان و همیشه جاوید که غمم را عمیق فهمیدی و من سرتا به پا پوزش

سایه ی مرتضی عزیز که ستاره ای است در سایه روشن این تارنگار

و رهای ماندنی من که می شناسد جنس دردهای ما را در این روزگار عجیب

عمران مهربان که همیشه میداند با کدامین واژه چینی آرامش هدیه کند

و رضای عاشق شیرین که خواندش شیرین است

و محمد «دست نوشته های یک کوهنورد» که وجودت سرتاسر لطف و مهربونیه و مایه ی دلگرمی

و یاسر جان تازه رسیده ای دیر آشنا که اندیشه هاش زیباست و نا آرام

مه عزیزم که خواننده ی خاموش منه و سرشار حرف

الهام خوب من که سرشار از عشق و دوست داشتنه

و دبیر مهربون این سامان ٬ مهشید بانوی خوبم

و همه ی آنها که هستند و من ناچیز تر از آن که بگویم چقدر با ارزش است بودنشان

سپاس که در کنارم بودید و هستید و ماندگارید ...

 

 

    دلم نوشت :

                     

                               امروز روز رفتن توست

          

                                                                    لبخند میزنم برای لمس حضورت در نبودت

 

                       دنیا دنیا آرامش هدیه به روح مهربانت بابابزرگی

 

 

    ۸ بهمن برای تو بود مادرم

آنقدر سرشارم برای گفتن که واژه کم می آورم برای قلم زدن ٬ سپاس که در کنار منی و مادری می کنی ... من خوبم در کنار خوب بودنت ... بوسه بر پیشانی بلند مهرت و دستان خسته ات ...

روز میلادت مبارک ما مهربان بانوی من

....

 

 

                    زمستونم کمی خود درگیری داره ... میرم ... اما هستم ...

 

            گاهی میخونمتون ...

 

گاهی سکوت میکنم ...

 

            گاهی حرف میزنم ...

 

           و گاهی اصلا نیستم ...

 

          

                             همه رو با هم یه جا ببخشید به مهرتون

               

دلتون گرم

 

تکیه اتون به خداتون