مغزی که باز آبله هایش چرکین شد

عدالت ... آزادی ... سازش ... آرامش ... زیستن بی ترس تعددی ... مرگ فارغ از اضطراب زندگان ...

 

خون ... سیاست ... دین ... مبلغ ... ارشاد ... امر ... پناه ... درخت ... دار ... گیوتین ... گل لاله ... لالایی

 

... فردا ... انرژی ... پاد ماده ... بیگ بنگ ...  نیوتون ... هاوکینگ ... ستاره ... نجوم ... آیه ... رسالت ...

 

بی پناه ... وجدان ... رسم ... آداب ... جمهوری .... کلاه ... استثمار ... جهل ... عجم ... سوسمار ...

 

پیامبر ... موج ... صدا ... اختلاس .... اعتماد ملی ... ملت ... باد ... فنا ...

 

پووووووووووووووففففففففففففف !!!!!!      

 

                              چقدر واژه های عجیب اما نزدیک ...

 

 

 

 

 

 

                       ما کاشفان کوچه های بن بستیم ....

 

               حرفهای خسته ای داریم ....

   

                             خدایا این بار پیامبری بفرست که فقط گوش کند ...

  

                     پیامبری از جانب ما ...

 

                  تا بگوید برایت امروز این ما چه میخواهیم ....

 

               در حشو کلام غرق در بی کلامی شده ایم ...

 

 

                          پیامبری بفرست که بتواند نگفته بخواند درست مثل خودت

 

          پیامبری نه از نسل زمینیان خسته

 

                از نژاد برتری ورای انسان

 

                   چون این روزها انسان با انسان غریبه است ...

 

                      دوست با دوست دشمن ...

 

                        خنجر پشت نقاب رفاقت های آبکی ...

 

                       از نسلی ورای زمینیان

 

                                     آواتار گونه شاید بهتر باش ... نمیدانم

 

                            تو خدایی خودت بگو ... 

 

                                     جیمز کامرون شاید زیادی آنها را خداگونه نوشت ...

          

          اما ٬ 

 

                              از من به تو نصیحت به انسان ها اعتماد مکن ...

 

 

              دیدم همانطور که به آغوشم میگیرند

 

                                           طناب دارم را می بافند ...

 

                              بعد با خوشی پچ پچ برای هم پیامک می فرستند

          

                                                     و پشت بندش آه میکشند ...

        

 

                 آری ٬ همان اس ام اس ... مسیج ... همان که خودت بهتر میدانی

     

                                         تو پیامبری بفرست

 

                          که روحی که تو درش دمیدی را در خود مثل هدیه ای متعالی

 

                پاپیون بسته کنج جسم نگذاشته باشد برای روز مبادا چون زمینیان

                            

                     و دلش بیاید و کمی خرجش کند ...

      

                                   آری خدای من ...

 

                 متاسفم که باید بگویم   ... ما روحمان همان متعالی اش آکبند آکبند است!!!

    

 

                               باران گرفت ...

 

 

                                      خدای من گریه نکن ... درست میشود !!!!

 

                                تو زودتر پیامبرت را بفرست ...

 

                که بغض حرفهای نگفته خفه ی مان کرد به خدایت سوگند ...

 

                       هوایش را داشته باشد وقت آمدن ردش را نزنند

 

                           بخش هوایی ما بسیار قوی است  ...

 

                                او را به جرم آگاهی کت بسته خواهند برد ...

 

حالا تو هی بگویی این پیامبر من است برای مردمانم بر روی زمین

 

                          کو گوش شنوا !!!

 

                                   باز هم مشروع مهمترین عناوین خبر های ما

 

                                      بیکاری ۲۲٪ جوانان امریکایی خواهد بود  

 

                                      خدا سیری چند ؟!!!

 

            ببخش مرا حرف آنهاست ... حرف دل آنها !!!

  

 

                                    که حرف های ما را نمی فهمند ...

 

                          طاقت طاق شده ...

 

     به بلندای وجود بی آلایشت که میگویند وجود نداری ببخش ....

 

 

      دلم نوشت :

 

      همه ی هستی من آیه ی تاریکی است

 

که تو را در خود تکرار کنان

 

                      به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی

 

                                                                         خواهد برد

      

       من در این آیه تو را آه کشیدم ٬ آه ...

 

                                                    من در این آیه تو را

 

                           به درخت و آب و آتش پیوند زدم

         

           « فروغ فرخزاد »

 

 

    توضیح نوشت :

            درود بر دوستان همیشه همراه

                                چند روزی نبودم برمن ببخشید ... چند روزی نخواهم بود باز هم بر من ببخشید ... دورم چند وقتی اما نزدیک به دلهای مهربونتون

 

 

نسیم همیشه خوبم آرامش هدیه به قلب صبورت ... ببخش کنارت نبودم ... دنیا دنیا آرامش هدیه به روح عزیزت بانو ... روحش در نهایت ملکوت قرین عشق باشه و همنشین رهایی ...

             

 

                زمستونتون سبز ... برقرار باشید

                                                                مانا

خود واقعی ام مرا ببخش که خودم نبودم

 

چقدر بد احساسی است شرمنده ی خودت باشی .... شرمنده ی روحت ... وجودت ... خود واقعی ات ...

روح صبور من ٬ امروز تازه دردت را شناختم . تازه دانستم چقدر از تو دور بوده ام و چقدر کمتر از همه دوستت داشته ام . نمیدانم خواهی بخشید یا نه اما فرصتی به من بده بیا تا آسمان خدا با هم به اوج رویم و در ضیافت ابرها فنجانی چای بنوشیم و با هم کمی درد و دل کنیم هرچند میدانم روسیاه منم که این روزها ندیدمت . روسیاهی که تمام احساسش را خرج غیر تو کرد و یاس نصیبش شد و شکست . روح صبور من ٬ تو بهتر از خود من میدانی چقدر این روزها خسته ام و نای گفتنم نیست . خودت بهتر میدانی که من هر روز خواستم از خودم دورتر باشم و تو سعی داشتی به من بفهمانی این درست نیست اما نفهمیدم . خودت میدانی چقدر حقیر شدم پشت پرده ی حقارت کسان ٬ پس نران مرا از خودت که جز تو پناهی ندارم . روح صبور من ٬ ببخش مرا و با من باش تا دوباره خودم باشم و خودم بدون هیچ اضافاتی ... بی هیچ حقیر با ارزشی ...

  میدانی گاهی فکر میکردم باید برای دوست داشتنی هایم هر چه در چنته دارم بگذارم ٬ همان شوم که دیگران را به آرامش سوق دهم . گاهی فکر میکردم باید برای داشتن دوستانم باید از هر انچه که خود می پسندم گاهی بگذرم و همان شود که باید بشود . اما اشتباه بود این باید ٬ خودم له شدم و فک رکردم عیبی ندارد ارزشش را دارد اما نداشت . نداشت و این درد بزرگی است که حالا هم دلم تاب نمیاورد بگویم نالایق است !!!

                                                                                                     

بارها از خودم دور شدم تا به آنچه او میخواهد نزدیک تر شوم و او ندانست که خدایش هم میگوید هر که یک قدم بردارد ده قدم پاسخ دارد و من ده قدم برداشتم و قدمی ندیدم .  

روح صبور من ٬ ببخش حماقت هایم را ...

بوسه بر صبوری ات ...

بوسه بر مهرت که عجیب دارد مرا به خود میخواند ...

 

پر پروازم را پس خواهم گرفت روح صبور من ... پر پروازم را پس خواهم گرفت ...

 

 

عدالت

عدالت ، مهم ترین صفت هر انسان مؤمن و بارزترین ویژگی حکومت دینی و مردمی است ...

عدل ، از اصول اعتقادی شیعه به شمار می آید . از نگاه شیعه ، هستی بر پایه عدل خلق شده و در چارچوب عدل ، نظم و سامان یافته است و در بستر قسط و عدل نیز به تکامل می رسد . بر این اساس ، گستره عدل به حوزه مسائل کلامی محدود نمی شود ، بلکه حیات فردی و اجتماعی را نیز در بر می گیرد ، یعنی مناسبات فردی و جمعی انسان ها نیز باید مبتنی بر عدل باشد و عدالت ، محور تنظیم همه رفتارهای شخصی و برنامه های اجتماعی قرار می گیرد .

عدالت ، از مهم ترین اصول اجتماعی اسلام است که قرآن کریم و روایات معصومان(ع) بر اجرای آن ، اصرار ورزیده اند . امام علی (ع) پیشوای حق طلبان و عدالت خواهان ، پس از رسول خدا (ص) و برترین نمونه در اجرای عدالت ، در تعریف این واژه فرمودند : «عدل ، همه چیز را در جای خود قرار می دهد»

 

عدالت اقتصادی :

 

برای تحقّق عدالت در حوزه اقتصاد ، باید شرایطی پدید آید که حقوق مادّی افراد جامعه ، به روش مناسب و منطقی ای در اختیارشان قرار گیرد و زمینه های کار و تولید و تأمین نیازمندی های اولیّه برای همگان فراهم باشد .لذا امکانات و ثروت ها نباید تنها در اختیار قدرتمندان و سرمایه داران باشد و هیچ یک از افراد جامعه ، حق ندارند در اموال دیگران ، تصرّف و به حقوق اقتصادی آنها تجاوز کنند .

در نظام اقتصادی عادلانه ای که اسلام پی ریزی می کند ، درآمد هر کس از آنِ خود اوست و حکومت اسلامی ، وظیفه دارد از حقوق مشروع تک تک افراد ، پاسداری کند .

عدالت اقتصادی ، به معنای توزیع صحیح درآمدها و جلوگیری از تضییع منافع و حقوق مشروع همه افراد (بویژه محرومان) است تا فاصله طبقاتی و اختلاف فاحش درآمدها به وجود نیاید ، همچنان که امام علی (ع) برای تحقّق عدالت اقتصادی در جامعه ، ابتدا به یکسان سازی شرایط رشد و رفاه عمومی پرداخت و کوشید تا محرومیّت برخی قشرهای اجتماعی را که ناشی از توزیع ناعادلانه بیت المال در گذشته بود ، برطرف سازد . حفاظت از اموال بیت المال و جلوگیری از اتلاف این اموال ، از دیگر برنامه های حضرت در زمینه عدالت اقتصادی بود .

البته باید به این نکته توجه داشت که مقتضای عدالت اجتماعی ، آن نیست که حقوق و دستمزد و درآمد اقتصادی تک تک افراد جامعه نیز همانند سهم عمومی آنها از بیت المال ، مساوی و یکسان باشد؛ بلکه لازمه تحقق عدالت در این مرحله ، متفاوت بودن بهره مندی آنان از منابع و امکانات جامعه (متناسب با تلاش و استعداد خودشان) است؛ از این رو ، نظام عدل اسلامی در عین تلاش برای توسعه شرایط تکامل به نحو مساوی و فراگیر ، به دستاوردهای اقتصادی افراد که بر پایه ابتکار و پشتکار خودشان فراهم آمده و محصول کارآیی اختصاصی آنهاست ، به دیده احترام می نگرد و درآمدها و سرمایه های مشروع آنان را محترم می شمارد .

 

 

 

   حرف نوشت :

 

 

بعد از خوندن این مقاله به یاد کشورم افتادم که پسوند اسلامی رو یدک میکشه ... روز شهادت ائمه خودزنی رو جایز میدونه ... کشوری که نقطه ی ثقل وحدت اسلامی شناخته میشه !!! ... کشوری که پرچمش نشانی از اسلامی بودنشه !!!

کشوری که عدل توش بی معناست ... رانت خواری بیداد میکنه ... کشوری که برای سردمدارانش باید واژه ی مردم رو با الفبای تازه ای هیجی کنی تا شاید و فقط شاید بدانند کسانی نیز هستند در کنارشان که برای بقا تلاش میکنند ...

اگر به اسلامت غره ای ... اگر بر شیعه بودنت مینازی ... اگر ائمه را ارج می نهی ... اگر میخواهی باور کنیم دین دستاویزت نشده ... پلی برای رسیدن ... اگر میخواهی باورکنیم ما را میبینی ... کاری نکن ... چون من که به شخصه هیچوقت باور نخواهم کرد ...

 

 

    خاطره نوشت :

 

دست مادربزرگم توی دستام بود و از مطب دکتر بیرون اومدیم ٬ با کمک شوهرم مادربزرگ توی ماشین نشست و منتظر  شدیم تا همراهمون با داروها برگرده ... نگاهم که چرخید توی پیاده رو حاج آقایی رو دیدم که به سمت ماشینش میاد ... ریموت رو زد و گوشه ی قباش رو جمع کرد و نشست . موازی با ماشین ما ماشینش پارک بود ... بعد مشغول حرف زدن با مادر بزرگم شدم و جمله ی جالبی که ازش شنیدم : « همینان که اینجور کردن مملکت رو !!! »  ... هم نسل ما نیست اما چقدر نسل ما رو میفهمید ...  دود سیگاری که از ماشین بغلی خارج می شد توجهمو جلب کرد ... نگاه کردم خبری از عبای روی سر نبود و قباشم دیگه روی شونه هاش نبود ... اما سیگاری که دودش به بیرون داده میشد جایگزین اونا شده بود ... و من اون لحظه به یاد دبیر بینشی افتادم که بهم گفت یه دکتر با اینکه میدونه سیگار ضرر داره خود شاید ازش استفاده کنه ... حاج آقا هام همینطورن دقیقا  و شاید گاهی با اینکه میدونن کارشون اشتباهه باز انجام بدن ... و انسان جایزالخطاست ... و من تنها در جواب گفتم ... بدن یک دکتر که با سیگار آسیب میبینه بدن یک ملت نیست ... اما عمل یک حاج آقا ریشه های فکری یک ملته ... و هنوز هم با خودم میگم انسانی که رسالت تبیین دین بر زمین داره آیا جایز الخطا است !!!!

 

 

   همینجوری نوشت :

 

و هنوزتر به خودم میگم آیا اینکه میگن انسان جایز الخطاست درست است ....

 

 

  توضیح نوشت ۱:

 

این پست بریده هایی از مقاله ای بود که لینکش همینجاست ....

 

 

  توضیح نوشت ۲:

 

جاهایی که قرمز رنگ هستن حسابی حرف داره برای گفتن ...

 

 

 

    دلم نوشت :

        

گاهی روحی درکنارمان هست ... آنقدر عظیم که اگر قلم بخواهد از او بگوید مغز نا گرفته ی من قادر به یاری نیست .... انسانهایی که روحی دارد با عظمت تر از تمام عظمت ها ... وسیع تر از تمام وسعت ها ... وجودشان تنها کافی است که با ارزش ترین هایی که روح کوچکی دارند پیش چشم خار شوند ... حقیر شوند ... آنقدر مهربانی در دل پر از محبتشان دارند که دل مسخ وجودشان شود ... درگیرش ... با آنها عشق بازی کند ... در جستجوی این باشد خاطره بسازد از حضورشان و از بودنشان حس خوب بودن بگیرد ...

 

نسیم بانو حقیرم برای داشتنت اما تو بمان در کنارم که وجودت آرامش است ...             

تو فقط زودتر بیا

من در تو پنهان میشوم

و در پس فریادت بر خواهم خواست

تو را در سکوت

به ضیافت بغض هایم دعوت خواهم کرد

و تو اگر بپذیری

من اشک خواهم ریخت برای بودنت

و در دلم هورا به پاس این زیستن نابت

راه گم کرده ای

و من تو را به کور سویه های امید خویش فراخواهم خواند

و بوسه بر قدم هایت خواهم زد

تو میشوی باور

قد می کشی در اندیشه

و فردا همه تو را خط خواهند زد

بپذیر از من این لمس بودن را

ذره ای به نام جان

پیشکش کوتاه ترین قدمت به سمت من

تو فقط زودتر بیا !!!

 

 

 

 

همینجوری نوشت :

 

 

 

 

 

با این عکس چه حسی همراه میتونه باشه ؟!!!

... ایمان دارم به بودنت ...

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو صدای بی صدایی است

بوی رهایی می دهد

صدای تو ... همان صدای حزین دیروز تو

امروز ما را بخود که بخواند

سوز ٬ ساز میشود

قلب دچار

مهر عریان

صدای تو خوب است

شک نکن که صدای تو خوب است

صدای تو بیدار خواهد کرد خفته گان بیدار را

قفس های بی حصار را

باور میکنم تو روزی بر میخیزی

از تمام باورهایی که حتی باورت ندارند

حتی تو را جور دیگری رو نویسی میکنند

تو بر میخیزی ققنوس این روزهای من

خواهی سوخت

و خواهی بر خواست

و خواهی فریاد کشید

من ایمان دارم به دوباره بر خاستنت ...

 

 

 

 

 

         همینجوری نوشت :

 

                     دیوید کاپر فیلد تا کریس آنجل

 

 

 

فکر میکنم همه ی یه جاهایی به گوشمون رسیده کارهای خارقالعاده ی این دو نفر آدم بسیااااااار عجیب و شایسته ی تحسین رو ...

 

اما چیزی جالبتر از اون که این روزها بحثش داغ شده و درحال سر ریز شدن و به نقطه ی جوش رسیدنه ... فاش شدن اسرار این دست شعبده بازهاست !!!

 

 

 

 

فکر کردم خب یک سری اومدن کفری شدن و خواستن اونا رو ضایع کنن و اینا بعد اومدن برنامه هایی ساختن و شروع کردن به کار ضایع کردن ...

اما بعدتر دیدم نه خیلی ساده لوحانه است این فکر ...

     

 

                    

 

 

تز جدیدم :

اول یک سری مثل کریس و دیوید اومدن و این کارهای بزرگ و عجیب غریب رو انجام دادن ...

دوم یه سری اومدن اسرار رو فاش کردن ...

سومین چیزی که نصیب ما میشه یه بی اعتقادی دیگه است ... و اون هم اینه که پس حتما تمام معجزاتی که توی کتب مقدس بهش اشاره شده یک شعبده بوده و جادو دیگه !!!!

و بعد یک نفس عمیق کشیدم و باخودم گفتم امان از این جنگ نرم ... امان از این جنگ نرم  

    

 

 

 

نظر شما چی میتونه باشه ؟!!

بپذیر نفس کم آورده ام

 

       امروز

               

             تنها دلم نوشت :

 

 

در ازدیاد واژه هایی که بر من دهن کجی می کنند ٬ گاهی گم میشوم بین تمام آنچه باید بگویم و آنچه میخواهم بگویم . پنهان میشوم پشت هر آنچه که میخواهم بنویسم اما درازایش به قلم نمی کشد . قلم کم می آورد در برابر تمام بغض های داشته و نداشته ام و باز هم من می مانم و تمام دل مشغولی هایی که گاهی تمام وجودم را میگیرد و خفه ام میکند . رسالت های فراموش شده و تمام خورده گیری های بی مهابا که بر وجودم چنگ میزند و باز با خود میگویم غمت نباشد فردا روز دیگری اشت . انقدر ظریف بودنم را نشانه گرفته اند که گاهی خودم هم میمانم چه شگرد نابی دارد این غم !!! متاثر میشوم از این زیستن ٬ از این بودن ٬ از این غم نامه ها گفتن . اینجا ٬ اکنون احساس میکنم بر مدار هیچ نشسته ایم . گاهی به خودم میگویم کاش انسان نبودم و مسئول ٬ کاش انسان نبود و مسئول همه باید ها و نباید ها ...

این روزها عجیب درد دارم ... بپذیر توان از کف داده ام . بپذیر دیگر نای فریاد هم ندارم . بپذیر لحظه ها را اکنون کم آورده ام ... بپذیر ذهنم برفکی است ... بپذیر ...

 

 

 

 

با دیدن این عکس چه چیز به خاطرتون میاد... اولین اولین چیزی که به ذهنت میرسه !!!

                                          

... بیاید حرف بزنیم و حرف زدن دیگران رو به حساب بیکاری نزاریم ...

امروز دلم خواست بگم  اگر از آزادی میگم برای اینه که میبینم اینجا توی مجاز هم تعریف درستی ازش نیست . یه اسم که خیلی ها آویزون شدن بهش تا به یه سری چیزا برسن . صداقت هایی که نادیده میگیرن ٬ اشعاری که شعاری میکنن ٬ لحظه هایی که با سلام و درودشون دیگرون رو به سخره میگیرن .

همیشه منتظریم منتظریم تا یکی دیگه بیاد حرف دل ما رو بزنه ٬ فکر نمیکنیم الان اینجا تکلیف ما چیه ٬ جهااااااااااااااد !!!! هه ... نه حرف زدن درمورد اینکه میدونیم میفهمیم و درک میکنیم و هم دردیم . همدرد چی هستیم ؟ همدرد واژه ای به اسم آزادی که اصلا گاهی نمی دونیم چی هست و از جونش چی میخوایم !!!

من هم یک انسانم که توی زندگی روزمره ی خودم درگیری های ریز و درشتی دارم . گفتن و نگفتنی هایی که روزهای من رو شکل میدن. حرفام از روی بیکاری نیست از روی نیازه میبینم نیازه تعریف کرد آزادی رو مفهومش رو و وجودش رو التزامش رو ...

باید برای آزادی وجود هم خط مشی داشت ٬ رویه و روش ... باید بشناسیم خودمون رو ٬ خوبی ها رو ... درست ها و غلط ها رو ... باید با تراز فکری خودمون قیاس بزنیم و درست و غلط رو مشخص کنیم به دور از القا ...

ما برای آزادی باید بدونیم لمس شیطان و فرشته وارگی همه اش اسمایی است برای گفتن  و نگفتن ها ... به قول انیشتین شیطان وجود خارجی نداره درست مثل بدی ... بدی عدم حضور خوبی است و این یعنی ما برای هر  چیزی هر لحظه ای نیاز به یک اسم داریم تا درکش کنیم و بپذیریمش !!!  

من نه یک مذهبی خشکم نه یک آزاد بی بوته ... اما جامعه ی آزاد امروز درگیر ولنگ و بازی های اساطیری شده همونطور که جامعه ی سنتی ما درگیر محدودیت های مجازی ...

رابطه های بی ضابطه و با ضابطه ی این روزها همه ی ما رو درگیر خودش کرده و فکر میکنیم اگر بخواهیم روشن فکر باشیم باید بی ضابطه با هر کسی رابطه برقرار کنیم هر کسی که میخواد باشه . اگر پایبند به سنت ها با ضابطه از همه دوری کنیم !!!

ما باید این قدرت را داشته باشیم تا نگاه ها رو تفکیک کنیم تا برای خودمون ضابطه بچینیم ٬ ما خودمونیم که باید برای خودمون آزادی رو تعبیر کنیم با دید خودمون دیدی درسته که خوب رو درست رو میتونه تشخیص بده . و بدونه اشتباه اشتباهه پس نیازی به تجربه نیست گاهی ... خیانت خیانته با حقیقتی چرک پس لمسش لزومی نداره !!! بی تعهدی بی تعهدیه با حقیقتی ناموزون پس نیازی به درکش نیست ...

به اطراف که نگاه میکنیم با پوششی که روی سر ماست به پوششی که به تن ماست گله از این نکنیم که جامعه ی ما آزاد نیست ...

وقتی به اطراف نگاه میکنی ٬ وقتی حرف میزنی وقتی سرکوب نثارت میشه اون زمان بگو آزادی نداریم ...

و بگم سرکوب سال ۸۸ به این خاطر بود که حرف حرفه حساب نبود ٬ آزادی آزادی اندیشه نبود ... باید باور کنیم اون آزادی ٬ عریانی بود ...

سرکوب رو قبول ندارم ... همونطور که جامعه ی لنگ در هوا رو قبول ندارم !!!

آزادی اگر در مفهومش بیان بشه و در خواست سرکوب میشه و این سرکوب شدن منزجره !!!

بیاید باور کنیم هنوز خیلی ها مفهوم درست آزادی رو نمیدونن یا نمیخوان که بدونن ...

بیاید باو رکنیم هیچ کدوم از ما بیکار نیستیم که وقت صرف واژه ی آزادی و مفهوم درستش میکنیم حتما نیازه که اینجوره ...

بیاید یاد بگیریم هیچ کس اینجا نیومده تو جور ما رو بکشه ... هر کدوم از ما وظیفه ای داریم .

 

 

دلم نوشت :

 

یه حرفایی همیشه هست که از عمق نگاه پیداست

 

از اون حرفای تلخی که مثل شعر فروغ زیباست

 

از اون حرفا که یک عمره به گوش ما شده ممنوع

 

از اون حرفای بی پرده شبیه شعری از شاملو

 

از اون حرفا که میترسیم از اون حرفی که باید زد

 

از اون درددل های خوب از اون حرفای خیلی بد

 

 نگفتی و نمیگم من حقیقت های پنهونی

 

از اون حرفا که میدونم از اون حرف که میدونی

 

به ریز سقف این خونه منم مثل تو مهمونم

 

منم مثل تو میدونم تو این خونه نمی مونم 

 

یه حرفایی همیشه هست که از درد توی سینه است

 

مثل فریاد نسلی که پر از عشق و پر از کنیه است

 

پر از ناگفته هایی که خیال کردیم یکی دیگه

 

دلش طاقت نمیاره همه حرفامونو میگه

 

همیشه آخر حرفا پر از حرفای ناگفته است

 

همیشه حال ما اینه همیشه دنیا آشفته است ...

 

 

یه چیزی همینجوری نوشت :

 

نمیدونم تا حالا اسمی از سواری مجانی شنیدید یا نه اما یکی از ترفندهای اقتصادیه ... به این معنی که همیشه عده ای هستن که فکر میکنن نیازی نیست هزینه های عمومی که به گردنشونه بپردازن چون سهم خیلی کمی توی این همه جمعیت دارن که اگه نپردازن مشکلی پیش نمیاد و  باقی افردا هستن که با پرداختشون جور اونا رو میکشن !!! 

ارتباطش با این پست اینه که ما هر کدوم با سکوتمون یا با گفتنی های بی فایده امون که فقط برای ارضای خودمونه نه منفعت عمومی انتظار این رو می کشیم که بقیه جورمون رو بکشن ... و این مشکل بزرگی محسوب میشه برای جامعه ی امروز ما ...

 

 

 

توضیح نوشت برای پست قبلی :

 

جواب نظرات داده نشد برای اینکه هر کسی در ابراز اعتقاداتش درمورد آزادی آزاده دوستان ...

 

 

  آخر نوشت :

 

   شب از جنگل شعله ها میگذشت

                      

                       حریق خزان بود و تاراج باد

                                           

                             من آهسته در دود شب رو نهفتم

       

             و در گوش برگی ـ که خاموش خاموش می سوخت ـ گفتم :

     

          ـ مسوز این چنین گرم در خود ٬ مسوز!

         

                              مپیچ این چنین گرم بر خود ٬ مپیچ !

                                        

                           که گر دست بیداد تقدیر کور ٬

                  

                                         تو را میدواند به دنبال باد ...

                

                       مرا می دواند به دنبال هیچ !

 

«فریدون مشیری»  

آزادی هرزگی نیست ... این را بپذیر

معناي واژه ي آزادي :

آزاد به معناي رها ، مستقل ، و جدا از قيد و بندها مي باشد .

 

انواع آزادي :

آزادي مثبت و آزادي منفي

آزادي مثبت  آزادي است كه ما در آن به خودحق ميدهيم كنترل امور زندگي خود را خود به دست داشته باشيم و خود براي خود تصميم بگيرم .

آزادي منفي آزادي است كه همه چيز را در راه رسيدن به اهداف صحيح يا اشتباه خود ناديده بگيريم ، آزادي كه هر چه تعداد درهاي پيش رو بيشتر گشوده باشد به دست مي آيد .

هر انسانی با توجه به دانش و اندیشه ی خود برداشتی از این مفهوم دارد که تنها خودش میتواند بپذیر یا نقض کند ... پس اما و چرا نیست تنها یکی از تعاریفش راه از من میشنوی ...

          ... و اما تعريف من از مفهوم آزادي

                                                 .... آزادي به معناي تقابل تضادهاست ، گفت و شنودها در كمال آرامش و پذيرش نظرات متفاوت ... هر انساني كه اسارت خود و روحش رو نپذيره و براي بودن و زيستنش حق تصميم گيري قائل باشد بدون شك در تلاش براي رسيدن به آزادي خواهد بود . آزادي اما امروز دستاويزي شده براي فرو نشاندن ميل سركش انسان هايي كه نه ميدانند كسيتند و نه ميدانند هدفشان از اين بودن چيست . آلت دست بازي هاي كودكانه ي عده اي بيخرد !!!

 براي اينكه جامعه اي قرا و توانمند باشد بايد براي فرد فرد افرادش آزادي بيان و آزادي انديشه را بپذيرد و به آنها اجازه ي گفتن و شنيدن بدهد . براي بارور شدن هر جامعه نياز به اين آزادي بيان هست و هر آزادي بياني نياز به هم آغوشي با آزادي پس از بيان دارد . اما در اين پست ميخواهم بگويم امروز زخم جاي ديگري است و عفونت و چرك از ناحيه اي ديگر !!! مشكل اساسي امروز ما اين است آزادي گيسو كمندي شده كه هر كس از ظن خويش يار آن ميشود و بر آن چنگ مي اندازد . بايد بگويم اين روزها مفهوم اساسي آزادي از ياد رفته است و با بي مايه ترين مفاهيم گره خورده است و ان چيزي جز هرزگي نيست . هرز گفتن ، هرز زيستن ، هرز نگريستن امروز آزادي تلقي ميشود و اين بي مايه ترين شكل اين مفهوم عظيم است . بايد بدانيم مفاهيم مقدس را بايد مقدس بشماريم و براي پاك ماندنش بكوشيم .  اين روزها مردمان ما اسير يك بام و دو هزار هوا شده اند . جوان تر هايي كه چنگ انداخته اند به فرهنگ هاي وارداتي و پيرترهايي كه حتي لحظه اي از سنت هاي اشتباه دست نمي كشند و هر دو قشر در جهل مركب خود باقي مانده اند و هيچ كدام را عزم بلند شدن و رهايي نيست . بايد بدانيم آزادي بدست نميايد مگر با تغيير در رويه ها و تعاريف ، با تغيير در خويشتن خويش و گشودن افق هايي جديد در برابر ديدگان خود ...

بايد با خودمان صادق باشيم ، ما اينگونه به هيچ جا نميرسيم جز بيراهه هايي كه ما را از مسير اصلي دور ميكند و به انزوا مي كشاند . هميشه شنيده ايم از ماست كه بر ماست اما براي لحظه اي نينديشيم كه چرا و راه چاره چيست !!! راه چاره از نظر من نگاه كردن به خود وجوديمان است ، انديشيدن به اينكه چه هستيم و چه ميخواهيم و اين آزادي را براي كدامين هدف مقدس ميشماريم . با خود روراست باشيم و بدانيم كه زندگي تنها خورد و خوراك و آميزش نيست ، ما آمده ايم تا وظيفه اي كه داريم را به كمال برسانيم .

بيايد كمي خودمان باشيم و خودمان تا ياد بگيرم واژه ها را دست آويز اميال خود نكنيم ، دوستانمان را بازيچه ي افكار خويش ...

بيايد ياد بگيريم براي هم باشيم و صادق ، نه در برابر هم پر از تزوير ، يا دركنار هم به ريا ...

بيايد كمي انسان باشيم ... آزادي اين روزها دور تر از آنچه كه مي پنداشتم است ... افسوس  كه حرف ها از دل بر نميايد تا بر دل نشيند ... بیاید کمی کمتر همدیگر را دور بزنیم ... آزادی آزاد گفتن است نه عریان زیستن !!!

 

دلم نوشت :

سكوت كني بهتر است ... هم آسماني نيست ...  همه درگير زمين اند !!!

 

 

سوال نوشت :

 

براستي آزادي را چه مي پنداري ؟!!!  صادقانه بگو ...

 

دلم نوشت :

کاش اینجا دیگر خودمان بودیم ...

... خس خس کن ...

کشاله ی بودنت که بگیرد

عضله های زیستنت منقبض میشود

و تو صدای ناله ات برمی خیزد  

صدای خس خس نفسهایی به گوشم میرسد

که در گیرودار هزاره های فراموش شده

نبض بودنش بالا و پایین میرود

و هنوز دوست میدارد بودن را

حتی با ناله های شبگیرش

هنوز میخواهد باشد تا بماند

تا نامش و یادش باقی باشد

قلبش عجیب با ناله می تپد

تمام رگ های اصلی و فرعی اش رسوب کرده

چیست این سر بودنش

اما من هنوز به بودنش دلخوشم

هنوز هم خواهان لمس حضورش هستم

هنوز با خس خس نفس هایش امید میگیرم

قلم که میزنم

جوهره ی بودنم میشود

من ایمان دارم به پایان فصل سرد

هنوز هم با وجودش ایمان دارم به پایان فصل سرد

با وجود ها ها ها ها کردن های ظریفش جان میگیرم

گر میگیرم

جان میگیرم  ...

هنوز که پلک باز و بسته میکنم نرم نرمک بودن را حس میکنم

خس خس کن

من عاشق نفس های نامنظم توام   

طاقت بیار

طبیب خواهم آورد برای روح زخم خورده ات

طبیب خواهم آورد برای جسم لگد مال شده ات ای منه خسته !!!

خس خس کن

خس خس کن رفیق ...

 

 

توضیح نوشت ۱ :

ببخشید بر من برای نبودنم ... 

 

توضیح نوشت ۲ :

دلم نوشت ٬ امروز تقدیم به تو ... مخاطب دارد بر من ببخشید !!!

 

 

دلم نوشت :

 

 هو هوی باد که وزید

 

               دلم لرزید

 

                  لرزید برای لحظه ای نداشتنت

   

  ندارمت

 

             تو دوری

 

                      خیلی دور و خیلی نزدیک

 

            تو ستاره ای ... میدرخشی

 

            زخم میزنی ... میدرخشی

 

             درد میدهی ... میدرخشی

 

             مهربانی ... میدرخشی

 

          تو برای من میدرخشی و خودت نمیدانی

 

                     فردا برای توست

 

                                      روز خوب تو

               عطر تو را دارد

 

                      برای تنها خود خودت

 

                          فردا مبارکت رفیق ...

 

... اگر روزی ...

اگر صدای پای آشنای تو روزی همنشین لاله های گوش من شود ٬ میدانم آن روز تمام عصب های حسی ام مسخ بودنت میشود . میدانم من غرق میشوم در شمیم بودنت و هرم پاک نفس هایت مرا از خود بیخود خواهد کرد .

اگر روزی دستت را بر شانه ام بگذاری و با طنین صدای آرامت مرا به خود بخوانی ٬ همان روز که مرا با نام صدا بزنی و بگویی در کنارم خواهی ماند . میدانم سرتا به پا عشق به زیستن خواهم شد و درگیر زیستن . من تو را واژه واژه میبلعم و تو خود را از من دریغ نخواهی کرد .

اگر روزی تو پا به پای من گام برداری و تا فراسوی جاده های دیگر همراهی ام کنی ٬ همان روزها که من از تو به خود میرسم و تو را سطر به سطر نانوشته میخوانم . میدانم چشم هایم خواهد سوخت از شوق اشک ریختن ها و بغضم رهایم خواهد کرد به حرمت بودنت .

اگر روزی روز بود و دیگر شب نبود ٬ عطر تو بود . خالی از هوای زیستن نبود . میدانم من بوسه باران میکردم گیسوان سرد نسیم را ٬ هم آغوشی میکردم با بودنم . دست میگذاشتم بر تمام خیالاتم و تو را از آن بیرون میکشیدم و در کنارم حست میکردم .

تو ترنم همان عشق ... صدای پای همان محبت ... همراز همین بودن ... راستش را بگویم تو همه چیزی ... همه چیز نه برای من که برای همه ی انها که عاشق بودن تو اند ... تو انقدر عظیمی که خود را هیچگاه دریغ نمیکنی از ما اما امروز دهانت را بسته اند ... دور تا دورت حصار کشیده اند ... مشت ها باز شده ... قرمزی خونها دیگر رنگ باخته ... حلزونی گوشها همه گرفته ... پره های بینی میلرزد از سرمای این همه طب تند ... و همه چیز رنگ خود را از دست داده و لعابی مصنوعی به خود گرفته ... آری من میدانم تو عظیم تر آنی که خود را از ما دریغ کنی ... تو همیشه هستی ... همیشه جاری ... دست و پای ما را بسته اند ... بو که میکشم ته مانده ی عطرت به مشام میرسد ... نگرانم برای خودم که این ته مانده ی بکر نیز تمام شود ...

میدانم میرسد روزی که من تورا دوباره به آغوش بکشم و برای بودنت هوار هوار هوراااااااااااااااااا

                                           من با دامان تو باز خواهم گشت ای  آزادی...  

 

 

 

 

دلم نوشت :

 

 

لالالالا دیگه بسه گل لاله بهار سرخ امسال مثه هر ساله

 

هنوزم تیر و ترکش قلبو می شناسه هنوزم شب زیر سرب و چکمه می ناله

 

نخواب آروم گل بی خار و بی کینه نمی بینی نشسته گوله تو سینه

 

آخه بارون که نیست رگبار باروته سزای عاشقای خوب ما اینه

 

نترس از گوله ی دشمن گل لادن که پوست شیره پوست سرزمین من

 

اجاق گرم شب سر د سنگر دلیل تا سپیده رفتن و رفتن

 

نخواب آروم گل بادوم ناباور گل دل نازکه خسته گل پرپر

 

نگو باد ولایت پرپرت کرده دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

 

دوباره قد بکش تا اوج فواره نگو این ابر بی بارون نمیزاره

 

مثه یار دلاور نشکن از دشمن ببین سر میشکنه تا وقتی سر داره

 

نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم نذاشتن حتی باهمدیگه بد باشیم

 

کتابای سفید و دوره میکردیم که بکرشم کلاهی از نمد باشیم

 

نگو رفت تا هزار آفتاب تا هزار مهتاب نگو کو تا بپریم از خواب

 

بخون با من نترس از گوله ی دشمن بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب

 

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره نگو تقدیر ما صدتا گره داره

 

به پیغام کلاغای سیاه شک کن که شب جز تیرگی چیزی نمیاره

 

نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره نخواب وقتی که خون از شب سرازیره

 

بخون وقتی که خوندن معصیت داره بخون با من بیا تا من نگو دیره

 

سکوت شیشه های شب غمی داره ولی خشم تو مشت محکمی داره

 

عزیز جمعه های عشق و آزادی کلاغ پر بازی با تو عالمی داره

 

نخواب ای حسرت سفره گل گندم نباش تو دالونای قصه سردرگم

 

نخواب رو بالش پرهای پروانه که فریاد تو رو کم داره این مردم

 

                                                                    شهیار قنبری 

... روزگار ما ...

این روزها عجیب با من چیزهایی عجین شدند که باورش برایم دشوار است . برایم سخت است باور اینکه در این زمان در این مکان ٬ بهار زمستان است ! زمستان زمستان!

 

امروز روح را زخم میزنند ٬ جسم را به قهقرای زیستن می برند . امروز تو را از تو میگیرند و تو هر چه تلاش میکنی باز هم میشوی آنها ...  روزگار عجیبی است ٬ چیزی فراتر از قانون بخور تا خورده نشوی . تا میخواهی خودت باشی تو را بیخود میکنند . تا میخواهی بیخود باشی تو را از خود میکنند تا میایی از آنها باشی احساس خفگی میکنی و جان میدی در برهوت نگاه هایی که به توست و تو هیچ آشنایی نمی بینی برای ضجه زدن هایت ...   دستت را دراز میکنی چنگ میزنی به تمام نداشته هایت و تهی تر میشوی هر روز ٬ هر لحظه ٬ هر ثانیه و چقدر حقیر میشوی در عمق لحظه ها ...

 

روزگار عجیبی است ... تو را میخواهند به خودت بدهند پر میشوی از منت بودن . روزگاری است که اگر به آسمان نگاه کنی یعنی چشم طمع به خانه ی موشک ها داری . جنگنده ها برای خود حرمتی دارند ٬ هیز نباش به بودنشان ... پرنده مردنی است موشک ها را به خاطر بسپار !!!

 

روزگاری است که تو را در منگنه ی نژادها حبس میکنند . روزگاری که مردمان برای هم باید شاخ و شانه بکشند . روزگاری که همه میدانند و نمیخواهند بدانند . همه می فهمند و نمی خواهند بفهمند . روزگاری که داشتن گوش عذاب است !!! کر و کور لال باشی بی مسئولیت میشوی و گویی این روزها همه کر و کور لال شدند ... بی مسئولیت ... نه در قبال وطن ... نه در قبال نژاد ...که برای بودن ... برای زیستن ... حتی برای گفتن ...

 

روزگاری است که باید اندیشه هایت را به خاک بسپاری ... بودنت را پیشکش کنی !!! زیستنی که دیگری تو را عطا کرد وامدار عده ای باشی ...

 

روزگار عجیبی است ...

 

 

«کوچ»

 

بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد!

به کوه خواهد زد !

به غار خواهد رفت !

تو کودکانت را ٬ بر سینه می فشاری گرم

و همسرت را ٬ چون کولیان خانه به دوش

میان آتش و خون میکشانی از دنبال

و پیش پای تو ٬ از انفجار های مهیب

دهان دوزخ وحشت گشوده خواهد شد

و شهر ها همه در دود و شعله خواهد سوخت

و آشیان بر روی خاک خواهد ریخت

و آرزوها در زیر خاک خواهد مرد !

خیال نیست عزیزم !...

صدای تیر بلند است و ناله ها پیگیر

و برق اسلحه ٬ خورشید را خجل کرده است !

چگونه این همه بیداد را نمی بینی؟

چگونه این همه فریاد را نمی شنوی ؟

صدای ضجه ی خونین کودک عدنی است ٬

و بانگ مرتعش مادر ویتنامی ٬

که در عزای عزیزانشان میگریند ٬

و چند روز دیگر نوبت من و توست ٬

که یا به ماتم فرزند خویش بنشینیم!

و یا به کشتن فرزند خلق برخیزیم !

و یا به کوه ٬

                   به جنگل ٬

                           به غار ٬

                                        بگریزیم !

 

 

«فریدون مشیری»  

 

دلم نوشت :

بیشتر دوست میدارم به کوه ... به جنگل ... به غار پناه ببرم یا در عزایم بنشینند تا به  کشتن فرزند خلق برخیزم  !!

 

یه چیز همینجوری نوشت :

تنها سکوت .......

 

 

حقیقت بی کتمان !!!

 

تو ... خدا ... خدای من ... تو مال من

خدا ...

 

یکی از هزار واژه ای که از تو ساخته شد و بر آن چنگ انداخت بشر !!! همان واژه که الفت آورد ٬ مهر ساخت ٬ محبت آموخت ... همان واژه که خون ریخت ٬ تیره کرد ٬ بغض کاشت ...

 

خدا...

 

یکی از هزار واژه ای شد که مردمانمان با آن از تو خط زدند ... تو را با آن ورق زدند ... سطر سطر نیازشان را از تو خواستند با این نام ٬ با این کلام ٬ با این آهنگ ...

 

خدا...

 

یکی از ته نیاز های ما شد برای بقا ... عده ای جاهل میخوانند ... عده ای نامیرا ... هر دو در تضاد ... هر دو از تو در جریان ...

 

خدا ...

 

همان شد که من خواستم ... همان که من در توان داشتم ... همان شد که من به آن نیاز داشتم ...

 

 

خدای من خدای مهربانی هاست

خدای داشتن ها و نداشتن ها نیست

خدای دانستن ها و ندانستن هاست

خدای من خدای خوبی هاست

خوبی های من مهر ورزیدن است بی دریغ

عاشق زیستن بود

عاشق بودن شدن

و درکنار هم بودن و متفاوت بودن است

خدای من خدای پاکی هاست

پاکی های من پاک بوسیدن

پاک بوئیدن

پاک نگریستن است

خدای من خدای من است

همان که می شناسمش

غریب نیست اما غریب نواز

آشناست اما نه آشنا گریز

خدای من هم سقف نیاز من نیست

همراز من است

خدایی ورای همه ی تراشیدن ها

خدایی ورای همه ی ساختن ها

خدایی که من را گاهی از من میگیرد

تا به خود بیایم برای بودن

به خود بیایم برای لبخند زدن

خدای من نداده هایش حکمت

فراز و نشیبش تقدیر

بودنش سعادت

نبودنش کفر نیست

خدای من تمام آنچه می بخشد مهر است

تمام آنچه نمی بخشد مهر

نبودنش دست گیری

بودنش همراهی

خدای من عظمت واژه هایم را در هم می شکند

خدای من خدای 

خط های نانوشته نیست

نداشته های داشته نیست

خدای من

رنگ نمی شناسد

تراز ندارد

خدای من درست مثل یک نفس عمیق در منگنه ی حشو نوشته هاست !!!

ه ه ه ه ه ه ه ه اااااااااااااااااااااااااااااااااااا ه ه ه ه ه ه ه ه ....

 

 

توضیح نوشت :

خدای من خدای من است ... بخشیدنی  نیست اما خواستنی است !!!

 

 

 

دلم نوشت :

 

غمگین چو پاییزم از من بگذر شعری غم ا نگیزم از من بگذرم

 

سرتا به پا عشقم دردم سوزم بگذشته در آتش شب چون روزم

 

غمگین چون پاییزم از من بگذر شعری غم انگیزم از من بگذر

 

بگذار ای بی خیر بسوزم چون شمعی تا سحر بسوزم

 

بگذار ای بی خبر بسوزم چون شمعی تا سحر بسوزم

 

دیگر ای مه به حال خسته بگذارم بگذر و با دلی شکسته بگذارم

 

دیگر مه به حال خسته بگذارم بگذرو با دلی شکسته بگذارم

 

بگذر از من تا به سوز دل بسوزم در غم این عشق بی حاصل بسوزم

 

بگذر تا در شرار من نسوزی بی پروا در کنار من نسوزی همچون شمعی به تیر شب ها

 

می دانی عشق ما ثمر ندارد غیر از غم حاصلی دگر ندارد بگذر  ز این قصه ی غم افزا

 

علیرضا قربانی « از من بگذر »