آخرین دست نوشته ... به رنگ نود

 

        آخرین حرف ها با زمستان ۹۰  :

و بهار در زد

تا به من یادآوری کند یک قدم بزرگتر شدم

یک قدم قد کشیدم

یک قد کوتاه شدم

و بهار در زد

تا به من بگوید به خود بیا

این زمستان هم رفتنی شد

و من

اندک اندک دارم به خود

باور میدهم  که رفتنی شدی

تو زمستان خوبی بود

بارانت

برفت

نگاهت

لطافتت

شوق زیستنی که به من دادی از یاد رفتنی نیست

تو همیشه ماندگاری برای من

تو باقی در لحظه هایم 

تو خوبی من باور دارم !!! 

 

       آخرین نیایش ۹۰ :

                 سپاس خدای من ، سپاس برای نودت ، برای روزهای خوب و خوب ترش

سپاس خدای من ، سپاس برای تلنگر های ریز و درشتت ، برای تمام خرده ریزهای دلم که به من برگرداندی

                           سپاس خدای من ، سپاس برای همه دردی که مرا با آن آشنا کردی ، برای همه روزهایی که اشکی ام کردی

        سپاس خدا من ، سپاس که قدر شانه هایم برای تو کوچک شد تا برای پذیرش آنچه هست بزرگ شود تا در کنار نفهمیدن تو رشد کنم تا تو را بهتر بفهمم

                               سپاس خدای من ، سپاس برای تکرار خاطرات ۹ سالگیم ، برای روزهایی که فهمیدم اشک درمان نیست ، مرگ است .

    سپاس خدای من ، سپاس برای همه آنچه که به من فهماندی و فهمیدم

       سپاس برای هر آنچه نشانم دادی و دیدیم

            سپاس برای هر آنچه که صدایش را بگوشم رساندی

                       و سپاس برای هر انچه نفهمیدم ، نشنیدم  ، ندیدم

                                                                                           اما بود ...

            نودت رو به پایان است اما برای من ماندنی

                                خدای من در نود و یک ات برای هر انکه لایق شادی است ، دلی شاد خواهانم .

برای هر آنکه لایق سلامتی است و حتی لایقش نیست ، سلامتی آرزو میکنم .

 برای هر آنکه زندگی را می فهمد و نمی فهمد زندگی  آرزو میکنم .

خدای من برای همه خدایی خواهانم به وسعت نگاهشان

خدای من برای همه خواهان دردی هستم برای بقا که بی درد انسان رو به زوال میرود و پر پرواز کوتاه

خدای من برای همه قدرت فهم و درک حقایق را خواهانم در محدودی اندیشه شان 

برای همه روزگاری را میخواهم بدون قضاوت شدن ، قضاوت کردن

برای دل ها محبت را فهمیدن و برای چشم ها نیکی ها را دیدن آرزو میکنم

روزگاری که درش خود خواهان خود نباشند و همه خواهان یکدیگر باشند

خدای من ، تو خدای منی و میدانی بر اندیشه ام چه میگذرد

بخواه به نام اعظمت هر انچه که زیبا میبینی برای مخلوقت ...

 

 

                    آخرین درد نامه ی ۹۰ :

 

خدای من سپاس برای ایرانم

خدایا سپاس برای خون دل هایمان

خدایا سپاس برای همه ی انچه که در این دیار میگذرد

خدایا سپاس برای تمام نداری ها

خدایا سپاس برای وجود تمام پدرانی که شرم زده اند دربرابر خانواده

خدایا سپاس برای تمام آنچه که مادر غصه اش را میخورد

برای تمام آن حسرتی که کودک شب عید میکشد

خدای من سپاس برای عجیب مخلوقت

خدای من سپاس برای همه انچه که رنگ باخت همه انچه که دیگر نیست عاطفه ، مهر ، مهربانی

خدایا سپاس برای خدایت

              خدای من دست بنجنبان برگ دیگری از دهه ی نود دارد ورق میخورد

                       خدایا این رسمش نبود

                             بگذار بگویم اینبار

                                        در این بهار دوست دارم فریاد بزنم

                             سالی که نکوست از بهارش پیدا نیست

                                                                شرشان لطفا کم ...

 

      

              آخرین بار در ۲۶ اسفند ۹۰ دلم نوشت :

 

                            و هر راه گم کرده ای را بهایی است

                               آری ، بهای من  گم کردن تمام انچه که دوست میداشتم  شد

                  بهای سنگینی بود

                                               پرداختم

                          حساب بی حساب

                                                            راه را به من نشان بده

                         همان راه که دیگر

                                                    نه تو باشی

                                                     نه یادت

                                                          نه سراغی

                                          من باشم و امروز

                                             من باشم و باران

                                            من باشم و بودن

                                                                 

            بوسه و هزارن بوسه بر روی گونه های مهربان تو همسرم که نداشتنت رنج سختی بود ...

                                 قدر دان بودنت بودن را یاد خواهم گرفت یبش از این ... بی شک ....

 

                                       بهارتون  به رنگ دلخواه زیستن تون 

                                         تکیه اتون به خداتون

                                                                   مانا   

لب خند ... زمستان ... بهار ... شیرینی ... سرما

  لبم خندید

 

          و تو پنداشتی دل می خندد

 

دریغ که سالهاست در پوستین تن

 

           با خون دل فقط به عشق تو میخندم

 

                        

 

                "زمستان من "

                

                                               هیس /س/س/س/س/س/س/س/س

                                              آرام بخواب زمستان شیرینم

                                                          که بهار سبز قدر دان توست

                                         هیس /س/س/س/س/س/س

                                                       تو نه نماد تمام روزها به تاراج رفته ی 

                                             که تو پایان تمام روزهای بوی نا گرفته ای

                                          نگو که میروی ز خاطرم

                                                         که تو به دل نشسته ای

                                               تو تمام قد ، شکوفه ی به گل نشسته ای

                                         زمستان سرد من برو اما بدان

                                                   تو مرهم همان دلهای زیر باران شکسته ای ....

 

                  اضافه نوشت :

                                    سرمای زمستون ملایمت بهار رو زیبا میکنه و شیرینی بهار رو شیرین تر ...    زمستون دوست داشتنی داره روزهای نود ...              

بهار ... نجوم ... افسانه ... پوزش ... من

             صورت فلکی حمل :

 

  بره یا قوچ ، در زمانی صورت فلکی بوده است که هنگام اعتدال بهاری که خورشید از آن نقطه عبور می کرده زیباترین فصل سال بوده و مردم کهن در این صورت نشانه بهره دهی و باروری از گوسفندان خود می دیدند. پس این صورت فلکی برای مردم شناخته تر بود و داستان های زیادی درباره اش گفته اند . یکی از شیرین ترین افسانه ها درباره حمل داستان قوچ پشم طلا است که از مردم یونان سر چشمه می گیرد . در زمانهای دور پادشاهی به نام آتاماس در یونان زندگی می کرد . او با زنی که بانوی ابرها بود به نام نفله ازدواج کرد و از او دو فرزند که یکی پسر به نام فریکسوس و دختری به نام هله حاصل شد. اما مدتی بعد آتاماس ،نفله را طلاق داد و با زنی به نام اینو ازدواج کرد .  

 

اینو نامادری بد جنس و ظالمی برای هله و فریکسوس بود و آنان را به شدت آزار و اذیت می کرد .روزی اینو زنان سرزمین خودش را قانع کرد که دانه های گندم را تفت بدهند و در خاک بکارند تا گندم ها رشد نکند و مردم با خطر قحطی رو به رو شوند. هنگامی که آتاماس اوضاع را این گونه دید دستور داد دو پیک پیش روحانی بروند و از او راه حل مشکل قحطی را بپرسند اما ایندو   دوپیک را تطمیع کرد و به آنها گفت که به شاه آتاماس بگویند که مشکل حل نمی شود مگر با قربانی کردن فریکسوس در محراب خدای خدایان زئوس . شاه نیز که حرف مزدوران ایندو  را نپذیرفت فریکسوس را زنجیر کرد و او را برای قربانی کردن آماده ساخت اما وی قربانی نشد زیرا قوچی با پشم طلایی از سوی نفله بانوی ابرها ظاهر شد. این قوچ می توانست سخن بگوید . فریکسوس وهله سوار بر پشت بره به پرواز در آمدند .سفر از اروپا به آسیا بود اما در بین راه هله که کودکی بیش نبود از پشت قوچ سقوط کرد و در دریا غرق شد. قوچ همراه فریکسوس به پرواز در آمد به دورترین قسمت جهان به نام کلوخیس رسید .

 

پادشاه کلوخیس قوچ را قربانی کرد و پشم او را بر درختی انداخت که اژدهایی خطرناک از آن محافظت می کرد. بعدها دریانوردی به نام لاسون با کشتی خود به نام آرگو  قوچ را به یونان باز گرداند که به پاس کار وی روح قوچ به آسمان رفت و زئوس او را تبدیل به ستاره کرد .

 

  

 

 

                    همینجوری نوشت :

                                   فیلم جیسون ... یکی دیگه از فیلم های هالیودی بر گرفته از افسانه ی صور فلکی حمل ... نمیدونم دیدید یا نه توی شبکه های ایران اسلامی هم پخش شد ... اینبار چیز خاصی نمیخوام بگم ... حس میکنم اونجا مثل ایران نویسنده های خلاق نداره که همیشه دست به دامن اسمونن  ...  ... ولی چون به نجوم و افسانه های صور فلکی علاقه دارم کلا برام اینجور فیلم ها هم جالبه ... گفتم به اشتراک بزارم این افسانه ها رو بد نیست .... نبرد تایتان ها و جیسون  هم یهویی پیش اومد ... پشتش فکر قبلی نبود ....

 

 

                     توضیح نوشت :

                                              پــــــــــــــــــــــوزش ... میخونمتون !!!

               

 

 

 

                     دلم نوشت :

                                                قدم قدم قدم

                                          من و تو می رسیم  به فردا

                                فردا روز خوبی است 

                                              بی شک انتظار ، انتظار ما را می کشد

                               صبورانه بنوش

                                                 جام لبخند را

                            که بام فرود همین نزدیکی است

                                                         اگر صدا بشنود صعود بی معناست

                         آهسته آهسته

                           هزار هزار لبخند را در بهار پیشکش می کنم

                       و بلند میگویم

                                      نفرین بر تمام آنان که باور ندارند بهار را

      نفرین بر تمام آنان که بهار میدزدند

                               نفرین بر تو که یاغی به لحظه های خوش در برهوت دلتنگی ها

               نفرین به قامت بلند بی مهری تو بر سر ما

                                        فردا را به ما بسپار

                                نو روزی است که روزی دگر است

                                        میخواهم آبستن لبخند شوم

                         بدون هیچ فارغ شدنی !!!   

                                                                               شرت کم ....  

نجوم ... افسانه ... هالیوود ... خدا ... زئوس

یکی از زیباترین افسانه های ستارگان آسمان به طور حتم افسانه ذات الکرسی ( کاسیوپیا ) و امراة المسلسله ( آندرومدا ) است . " کفوس " ( kepheus ) پادشاه اتیوپی و همسر خودپسندش " کاسیوپیا " ، دختر بسیار زیبایی به نام " آندرومدا " داشتند . روزی ملکه خدایان را از خود رنجاند و آنها را آزرده خاطر کرد ، به این ترتیب که ادعا کرد ، دخترش زیباتر از " نرایدین " ( nereiden ) دختر " نرویس " ( nereus ) خداوند دریاها است .

آنها نزد " پوزیدون " حکمران دریاها ، که ما امروزه اغلب او را " نپتون " ( neptun ) می نامیم ، شکایت وادعای خود را مطرح کردند . پوزایدون از این امر بسیار خشمگین شد و هیولای دریایی ترسناکی را به اتیوپی فرستاد ، که امروزه به شکل صورت فلکی نهنگ در آسمان قرار دارد . این هیولای وحشتناک از دهانش آتش می بارید تمام آن سرزمین را ویران کرد . مردم که از این امر مایوس و ناامید شده بودند بالاخره به پادشاه خود روی کردند . " کفوس " از غیبگویان راه چاره خواست و آنها راه حل وحشتناکی را به او گفتند . او دریافت که هیولای بی رحم تنها در صورتی از سرزمین او دست خواهد برداشت که او یگانه دخترش " آندرومدا " را به هیولا تحویل دهد . شاه ابتدا این کار را به تاخیر انداخت ، ولی هیولای دریایی هر روز خشمگین تر می شد و سرزمین او را بدتر ویران می کرد . بالاخره شاه دستور داد شاهزاده خانم را در غل و زنجیر کنند و بر صخره ای در دریا محکم ببندند .

هیولای دریایی به زودی پدیدار شد و می خواست " آندرومدا " را در چنبره بگیرد ، ولی درست در همان لحظه " برساوش" ( perseus : پرسه یا برساوش پسر زئوس ) پهلوان ، که او نیز به شکل صورت فلکی در آسمان قرار دارد ، از راه رسید . برساوش ، که صندلیهای بالداری در پا داشت و می توانست با آنها پرواز کند ، دختر بیچاره را که برای کمک فریاد می کشید ، دید . او بی درنگ به هیولا حمله ور شد ، اما نتوانست با شمشیر خود بر هیولا غلبه کند . خوشبختانه او در ماجرای دیگری ، سر " گورگون " را به دست آورده بود ، سری که هر موجودی به آن نگاه می کرد ، بلافاصله تبدیل به سنگ می شد . او این سر را در برابر صورت هیولا گرفت ، به نحوی که هیولای دریایی در یک چشم بر هم زدن به سنگ تبدیل شد . برساوش ، شاهزاده خانم را که بعدها همسر او شد ، نجات داد . بر ساوش ، سر گورگون را از بدن " مدوسا " ( medusa : یکی از سه خواهر خدایان افسانه ای یونانی " گوگون ها " می نامیدند . مدوز زیبایی خیره کننده و گیسوان جذابی داشت . " آتنا " " دختر زئوس " ربه النوع هنر و دانش و صنعت که از او رنجیده بود ، گیسوان او را تبدیل به مار کرد . و بر دیدگانش نیرویی داد که به هر کس می نگریست سنگ می شد . " پرسه " یا برساوش پسر زئوس او را با خود در جنگها و لشکرهایش همراه می برد و دشمنانش را به سنگ تبدیل می کرد .جدا کرده بود ، هیولای ترسناکی که " پگاسوس " ، اسب بالدار ، از پهلوی او به وجود آمده بود .

 

 

صورت فلکی برساووش

 

 

 

 

 

 

 

     حسم نوشت :

                        فیلم  نبرد تایتان ها بر گرفته از همین افسانه بود اما با دخل و تصرف های جالب ... زئوس خدای زمین به همسر پادشاه وقت ٬ که بر عیله اش شورش کرده تجاوز میکنه تا درس بزرگی بهش بده . برساووش پسر زئوس و نجات دهنده ی دختر پادشاه شورشی بعدی ... زئوس خدای پاکی بود بی شک ... نمیدونم چی میخوام بگم اما چیزای خوبی نیست ... فیلم سازی جالبی هم نیست ... همونطور که داستان سازی جالب هم نیست ...

 

 

 

              دلم نوشت : 

نفس ٬ گیر است یا هوا گیر نفس های من نمیدانم . روزهای خوبی است اما نفس درگیر !!! لبخند میزنیم ٬ میخندیم ٬ هورا میکشیم اما دریغ دل همان دل است و هیاهوی بی صدا همان هیاهو ... حال من خوب است . دیر گاهی است حال من خوب است . نفس میاید ٬ میرود و گذر روزها را به من دهن کجی میکند و من همچنان تمام قد ایستاده ام برای هضم تمام انچه که دستگاه گوارش بودنم قادر به تجزیه ی آن نبود .

 روزهای خوبی است ٬ بد بودنش را باور نکن . ما همچنان عاشقان زیستنیم ٬ سمبلی از زندگی .

 

 

 

 

... بتاب ...

 

و تو گرما بپراکن در  سایه سار  ابرهای زمستانه

 

بر پیکر نحیفم

 

                             که روزهای سختی می گذراند

 

و ببخش که نصیبت شد  تمام تردید هایی

 

                         که پشتش ترفندهای عاشقانه بود برای بقا

 

عاشقانه بود اما گمشده در تمام آنچه که تکرارش رکود آورد

 

                                                  سکوت آورد

 

                                           و تو پنداشتی شایسته ی همین تکراری

 

قدم قدم به ناتوانی من شک کن

 

                      برای رسیدن به سر سرود زندگی

 

و قدم قدم دور شو از آنکه برایش دنیایی

 

                        که حباب بودنم به تک انگشتی بند است

 

تو هستی

 

                   لبخند هست

 

عشق هست

 

زندگی نیز

 

                       و شاید نبودنم کافی باشد برای بودنت

 

هست من تقدیم به تو که شایسته ی زیستنی

 

                                           با عشق هیجی شدنی

 

                        و در این الفبای تازه تاسیس

        

                                       من آن حروف پر تکرار رو به زوال

 

             پرمی کشم از کنار  اوج بودنت

 

 اما تو بتاب  همچنان بر پیکر نحیف من                  

                         

                                       تو بتاب ...

                                  

                                      تو بتاب ...

 

                           تو بتاب ...

            

 

 

               توضیح نوشت :

                                     دلنوشته نیست ... ذهن نوشته است بی هیچ مخاطبی ...

 

                         حسم نوشت :

                                              با تشکر از اصغر فرهادی ... با تشکر از جدایی نادر از سیمین ... با تشکر از همه ی آنها که ایرانی را دیدند و با تشکر از صدا و سیمایی که ندید ... با تشکر از سیاست کثیف با تشکر از بازی های زیرکانه ... فقط خدا کند سرگرممان نکرده باشند ... اینم یک آرزوست ....

 

 

                       دلم نوشت :

             من اسلش شدم و تو خط قرمزی که مرا از بودنم دور کرد ....

                         

نجوم ... پدیده ... نشانه

 

    «چشم خدا»

                        

         عکسی نجومی از پدیده ای که هر سه هزار سال یکبار اتفاق می افتد ...

 

عکسی که ناسا از این پدیده گرفت :

 

              

 

 

از اونجایی که این پدیده هر سه هزار سال یکبار طبق گفته ی محققین اتفاق می افته ٬

منطق حکم میکنه عکس هایی که پائین صفحه هست ٬

نقاشی نجومی باشن نه عکس نجومی ...

 

       

 

 

                                      

 

     

 

      

 

 

 

            توضیح نوشت :

زیبایش انکار ناپذیره ... دوست داشتم به اشتراک گذاشته بشه و شاید من دیر با خبر شده باشم نمیدونم ... با سپاس از اشکان عزیز « انار»

و اما حس من با دیدن این عکس :

اونکه نیوتون معتقده به خواب رفته ٬ خسته است ٬ کسالت داره و یا به خونه ی سالمندانه سپرده شده ٬ و یا هاوکینگ جادو شناخته ... هنوز هست ... هنوز جاریه ... هنوز چشمان خدا تیز میبینه ...

و حس شما ؟؟؟؟؟

                        

 

 

 

                            دلم نوشت :

                  

                        خسته نباش که دلخستگی هایت از زندگی گاه خسته ام می کند

 

لبخند بزن ٬ تو جز با لبخند ناشناخته ای برای من

 

                          و من سرشار از ای کاش های ریز و درشت اکنون

 

                                          خوب باش من نگرانت میشوم اگر نگران باشی

 

کاش میدانستی که چقدر با ارزشی ... کاش ...

 

 

...زمان ، پروانگی ، تو ، من ...

دست و پا گیرم

 

           در پناه تمام حشو نوشته های نانوشته ام

 

       پناهم شو

 

           تا پیله بدرم

                        

 پروانگی را به آغوش من بسپار

 

و به من بگو فردا روز دیگری است

 

         من را به من وابگذار

 

بدون هیچ هم آسمانی

 

                    تنها من باشم و شوق رهایی از این خویشتن متروک

 

و تو آرام از دور به من نگاه ببخش

 

 مرا با اعتقاداتم تنها بگذار

 

           بگذار کمی از آیه های یاس به دور باشم

 

               بگذار کمی سخاوتمندانه خودم را به آسمان بسپارم

 

بگذار حس کنم این خود منم که بار ندانسته هایم را به دوش میکشم

 

تو از دور صدایم کن

 

               من به تو لبخند میزنم

 

                    و تو خانه به دوش من با گذشتنت

 

              مرا باز عاشق ماندن می کنی

 

           این قانون بی قانون عشق است

 

                                 فدای فدائیت شدن آسان است جان من

 

                                                 فقط دو نفس  زمان بده !!! 

 

             

                      

 

 

   دلم نوشت :

 

         کاش می شد درد را وارونه نوشت ... وارونه خواند ... وارونه لمس کرد ...

کاش میشد وارونه یخ زد ... ذوب شد ... وارونه اشک ریخت ... آنگاه دیگر کسی تنها نبود !!!