...زمان ، پروانگی ، تو ، من ...
در پناه تمام حشو نوشته های نانوشته ام
پناهم شو
تا پیله بدرم
پروانگی را به آغوش من بسپار
و به من بگو فردا روز دیگری است
من را به من وابگذار
بدون هیچ هم آسمانی
تنها من باشم و شوق رهایی از این خویشتن متروک
و تو آرام از دور به من نگاه ببخش
مرا با اعتقاداتم تنها بگذار
بگذار کمی از آیه های یاس به دور باشم
بگذار کمی سخاوتمندانه خودم را به آسمان بسپارم
بگذار حس کنم این خود منم که بار ندانسته هایم را به دوش میکشم
تو از دور صدایم کن
من به تو لبخند میزنم
و تو خانه به دوش من با گذشتنت
مرا باز عاشق ماندن می کنی
این قانون بی قانون عشق است
فدای فدائیت شدن آسان است جان من
فقط دو نفس زمان بده !!!
دلم نوشت :
کاش می شد درد را وارونه نوشت ... وارونه خواند ... وارونه لمس کرد ...
کاش میشد وارونه یخ زد ... ذوب شد ... وارونه اشک ریخت ... آنگاه دیگر کسی تنها نبود !!!