چند روز پیش ها دیدن مستندی از اولین ساخت بمب اتم من رو به فکر فرو برد و البته بسیار بسیار منو متاسف کرد ...

اوپنهایمر  دانشمندی که با ساخت اون بمب اتمی جهنم رو تقدیم به هیروشیما و ناکازاکی کرد ...

مردی که وقتی هزار هزار ادم زیر آوار ها با مرگ و زندگی دسته و پنجه نرم میکردن در اتاقش نشسته بود منتظر شنیدن خبر موفقیت اختراع اش بود ...

و موفقیت اختراع اون در گرو مرگ همون هزار هزار آدم بود ...

وقتی به یاد نوبل و اختراع دینامیت افتادم برای بودن همچنین مردی مثل اوپنهاینر  رو ی کره زمین تاسف خوردم ...

نوبل وقتی خبر مرگش به اشتباه با این عنوان "مخترع مرگبار ترین سلاح جهان در گذشت" رو دید ... چنان از اختراع دینامیت برای باز کردن راه معادن پشیمون شد که تمام اموالش رو بخشید و امروز تمام جایزه های نوبلی که دریافت میشه بخاطر همون اموال بخشیده شده ای اون مرد هستن ...

 

اما اوپنهایمر بعد از حادثه ی ناکازاکی و بعد ساخت بمب نیتروژنی که قدرت تخریبش از بمب اولی ۶۰ برابر بیشتر بود با خودش فکر کرد دیگه مخربتر از این لازم نیست ...

 

بعد فهمیدم برای همین هست که اسم خیلی ها با کارهای خیلی بزرگ چرا باقی نمی مونه ...

 

 

+ شاید این مستند رو از شبکه ی من و تو دیده باشید خیلی ها ... اصل حرف من اون مستند نبود ... ادم هایی از جنس اوپنهایمر بودن ...